Na een nacht vol met plasstops werden we om half 7 weer wakker. Iets voor 7 waren we al gewassen en besloten we alvast naar benden te gaan. Het ontbijt was helaas nog niet klaar, zodat we van de tijd gebruik maakten om de Spaanstalige formulieren met behulp van Ellen in te vullen. Pas om kwart over 7 was het ontbijt gereed en konden we naar binnen. We hadden gisteren bij Ellen al opgegeven wat voor een ontbijt we wilden, dus werden we aan tafel bediend. Vooraf kregen we een heerlijk gevuld bord met vers fruit, dat werd gevolgd door een bord roereieren met bruinebonenprut. Het smaakten allemaal prima. Na het ontbijt nog even snel naar de kamer om de tanden te poetsen en de handbagage te pakken. Om 10 over 8 vertrokken we. Het was slechts 10 minuutjes rijden naar de Belizaanse grens. Uiteraard moesten we eerst bij de Mexicaanse grens uitchecken, daarbij hadden we ons wit/rood ingevulde formulier nodig. Het uitchecken verliep vlotjes, zodat we snel in de bus klommen om naar de Belizaanse grens te rijden. Hier deden ze wat moeilijker en moesten we ineens allerlei extra formulieren invullen, die al jaren niet werden gebruikt. Ellen had ons hier al voor gewaarschuwd. De zwarte neger, die achter de balie zat, had helemaal geen zin om mee te werken en probeerde ons dan ook lekker te dwarsbomen. Gelukkig kreeg hij iets later hulp van een collega die iets makkelijker was. Met de koffers in de hand liepen we langs de inspectie post, die allerlei vragen aan ma begon te stellen, maar daar bleef het gelukkig bij.

Kwart over 9 zaten we allemaal weer in de bus en begonnen we aan onze rit door Belize naar de archeologische site van Xunantunich. In de tussentijd hadden we de tijd een uurtje terug gedraaid aangezien Belize niet aan de zomertijd deed. Na ongeveer een uurtje rijden, hadden we een korte plaspauze bij een heel klein shellstation in het dorpje Orangewalk. Hier konden we met Amerikaanse dollars wat drinken kopen. Gelukkig konden we wat lenen, want wij waren niet in het bezit van kleine coupures. Een klein kwartier later vertrokken we weer. In de bus moesten we inmiddels van plek veranderen aangezien we nogal nat van de airco werden. Kwart over 11 hadden we wederom een korte plaspauze bij het ‘Cheers’ restaurant. Nog steeds waren we niet op de plaats van bestemming. We reden door naar ‘Caesar’s Place’, waar we een heerlijke Creoolse lunch voorgeschoteld kregen. Dit bestond uit een bord met rijst, beef, salade en een stukje watermeloen als toetje. Het smaakten allemaal voortreffelijk. Na de lunch snuffelden we nog even in de bijbehorende winkel, voordat we naar de bus gingen voor het laatste stukje naar Xunantunich (=Stenen vrouw).

Half 3 arriveerden we bij het pontje wat ons over de Mopan-rivier naar het eiland zou brengen, waar zich de archeologische site bevond. Op het pontje ging ook een klein busje mee, om ons naar boven te brengen. Het was vanaf het pontje nog een aardig eindje klimmen en omdat we al krap aan de tijd zaten werden we naar boven gereden. Dat moest overigens wel in tweeën gebeuren, want het busje was te klein voor de hele groep. Ellen ging met het eerste busje mee, zodat zij meteen de entree kaartjes kon kopen. Nadat iedereen gearriveerd was liepen we het laatste stukje naar boven. We hadden een plaatselijke gids, die ons het een en ander over de site vertelde. Terwijl we naar het meest imposante gebouw (El Castillo) van de site liepen, vroeg de man of we interesse hadden in een vogelspin (tarantula). Nou dat wilden we natuurlijk wel zien. Met een stokje haalde hij een webje weg voor een hol waar zich de beruchte spin bevond. En ja hoor, na nog geen minuut kwam het spinnetje (nouja spinnetje!) naar buiten gewandeld. Zei het enigszins wat geïrriteerd. Nadat de man zijn verhaal verteld had, konden we El Castillo beklimmen. Van bovenaf hadden we een prachtig uitzicht over een groot deel van het complex.

Iets voor 4 vertrokken we weer met de bus naar de Guatemalteekse grens. Dit was slechts 10 minuutjes rijden. Eerst moesten we weer uitchecken bij de Belizaanse grens, waar we eerst nog even $15.- moesten betalen. Vervolgens door de paspoortcontrole en achter deze post konden we heel goedkoop, met hulp van Ellen, alvast wat Dollars omwisselen voor Quetzallen. Uiteindelijk voor 100 dollar (koers 1 dollar= 0.735 Quetzal) aan Quetzallen gekocht. Al lopend konden we verder naar de Guatemalteekse grens. Hier verliep alles voor ons heel vlotjes, alleen toen Martin, onze chauffeur, aan de beurt was deden de printers het niet meer. We hebben uiteindelijk anderhalf uur moeten wachten voordat we eindelijk verder konden. Inmiddels begon het al aardig te schemeren, zodat we politie begeleiding kregen tot aan de geasfalteerde weg. Tijdens de rit op de onverharde weg, gleden we een keer flink uit en kon Martin de bus nog net overeind houden (pfff). Het was nog een aardig eindje rijden in het donker. Pas na 30 minuten rijden, kwamen we eindelijk op de geasfalteerde weg terecht en namen we afscheid van de politieagenten.

Rond half 8 arriveerden we eindelijk bij het 'Hotel Casona de la Isla' in Flores. Aangezien de stad uit nogal kleine en smalle straatjes bestond, kon de bus niet voor het hotel parkeren. Achteraf bleek dat het best nog wel een aardig eindje lopen was naar het hotel. Op zich geen probleem natuurlijk, maar met de koffers erbij best zwaar. Toen we eindelijk op de kamer kwamen, bleek dat er een enorme kakkerlak in de badkamer zat. Op het moment dat wij hem wilde pakken, was hij verdwenen….. De koffer jongen hielp mee met zoeken, maar we konden hem uiteraard niet meer vinden. Ellen wilde ons een andere kamer geven, maar dat kon niet want het hotel zat helemaal vol. We kregen een appartement aangeboden, maar dat had maar één bed. In een ander hotel, wat verbouwd werd, liepen ook kakkerlakken rond. We besloten maar op dezelfde kamer te blijven. Ze zouden het voor ons sprayen, zodat we hopelijk geen last meer zouden hebben van die enge beestjes. In de tijd dat onze kamer gesprayd werd, gingen we op zoek naar een internetcafé om wat mailtjes te sturen. Er waren genoeg internetcafés, zodat we er gewoon maar eentje binnen liepen. De kosten vielen reuze mee. We waren maar 6 Quetzal kwijt voor een half uurtje internetten, echt spotgoedkoop! Eenmaal terug op de kamer even lekker gedoucht en gauw naar bed, want het was een extra lange dag geweest met al die gekke tijden.