Ook de laatste dag van de vakantie begon vroeg en wel om 6 uur. Een uurtje later zaten we alweer aan hetzelfde ontbijt met het welbekende ei en de bonenprut. Na het ontbijt gingen we terug naar de kamer om de koffers goed in te pakken, maar daar waren vrij snel al mee klaar. Om de rest van de ochtend te vullen, gingen we maar weer richting de winkels. In een van de vele hurricane shops vond ik een leuke magneet voor op de ijskast met de mayakalender voor U$ 2.50. Aan de andere kant van de straat stond een leuk kraampje met allerlei carribian puzzels, echt iets voor Timo. Aangezien we platzak waren, moesten we eerst nog even wat geld gaan pinnen. Na het ophalen van Timo’s onderwater puzzel, gingen we direct op zoek naar een T-shirt voor een klant van ma. We hadden immers nu weer wat geld.

Na een heerlijke kop cappuccino bij een lokaal koffiehuisje liepen we terug naar ons hotel. Op de kamer nog wat spelletjes gedaan en uiteraard nog even lekker gedoucht. Om 2 uur moesten we de koffers buiten zetten en de kamer verlaten. We gingen bij de anderen in de hal van het hotel zitten wachten op de bus, die een uurtje later arriveerden met een vreselijk chagrijnige chauffeur. Ellen en de jongens van het hotel moesten de koffers inladen, hij weigerde ook maar één poot uit te steken. Tijdens de rit naar Cancun nog even snel de laatste chipjes opgegeten. Naarmate we dichter bij Cancun kwamen, werd de ravage ten gevolge van de orkaan Wilma steeds heftiger. Het was echt bizar om de geknakte lantarenpalen te zien liggen aan de kant van de weg. Ook de enorme reclame borden waren veranderd in zielige hoopjes staal. Het was een klein uurtje rijden. Bij het vliegveld moesten we zelf de koffers meenemen naar de incheckbalies. Ook hier was de chauffeur te belazerd om de koffers uit te laden en liet dat dus aan Ellen over.

De incheckbalies voor ons bleken nog dicht te zijn, zodat we ons voor de hekken verzamelden. Ellen kon wel al inchecken en verliet ons dan ook even. Na een half uur wachten gingen eindelijk de balies open en kon er begonnen worden met inchecken. Het was vreselijk rustig, want Martinair bleek de enige buitenlandse vliegmaatschappij te zijn. Alle andere maatschappijen hadden hun vluchten tot nader order geschrapt. Nadat iedereen was ingecheckt liepen we naar de splitsing die ons ging scheiden van Ellen. We namen uiteraard allemaal afscheid van haar en bedankten haar voor de goede zorgen tijdens de gehele reis. En we gingen ieder onze eigen weg. We waren nu nog anderhalf uur vrij om nog wat rond te wandelen, maar helaas viel er weinig te beleven. De meeste winkels waren gesloten. Samen met Wim maakten we onze laatste pesos op aan een kopje koffie en een fles limonade.

Rond half 7 liepen we naar de gate A04, waar we uiteraard ook nog even moesten wachten. Het starclass gedeelte van het vliegtuig bleek helemaal leeg te zijn, zodat er een aantal mensen van plek wisselden en lekker voorin gingen zitten. Eerder dan gepland gingen we om 19:15 al de lucht in. Ook tijdens de vlucht verhuisden er nog een heleboel mensen naar voren. In tegenstelling tot de heen vlucht kregen we nu gratis headphones. Misschien als goedmakertje voor onze late vertrek. We hoefden gelukkig niet al te lang op het diner te wachten. We kregen heerlijke nasi met satésaus en kip, een maïssalade en een verrukkelijk cocos cakeje. Het smaakten allemaal uitstekend, maar dat was op zich natuurlijk niet zo raar, want we hadden na het ontbijt niets meer gegeten. Vrij snel na het diner doofden de lichten en zakten we langzaam weg in onze stoelen voor de nacht.