De eerste echte extra vakantiedag begon om 5 voor half 7. Het was werkelijk ongelofelijk, hoe ons lichaam aan dergelijke tijden gewend was geraakt. We waren uiteraard wéér de eerste aan het ontbijt samen met André, want die ging om 9 uur duiken. Ook Ellen was weer van de partij en dat was wel weer handig voor het bestellen van de eitjes. Rond kwart voor 8 gingen we terug naar onze kamer voor hetzelfde insmeerritueel als gisteren. Vervolgens gingen we op zoek naar een internetcafé. Volgens Ellen zat er een vlak om de hoek. In eerste instantie konden we het niet vinden, maar uiteindelijk bleek het natuurlijk nog dicht te zijn. Het was nog veel te vroeg. In een winkeltje wat wel al open was kochten we alvast wat limonade en water. Om 9 uur bleek de winkel nog steeds niet open te zijn en toen besloten we om maar naar het strand te gaan voor wederom een wandeling. Deze keer hadden we niet zo ver gewandeld als gisteren, maar hadden we meer naar schelpen gezocht. Tevens had ik ook nog wat mooie foto’s gemaakt van het strand en het prachtige blauwe water. De opruimwerkzaamheden waren weer in volle gang. Het strand bleek al voor een groot deel te zijn geëgaliseerd, zodat het een stuk makkelijker lopen was. Op een mooi stukje strand wilden we even gaan zitten, maar het zand bleek nogal vochtig te zijn zodat onze handdoeken helemaal nat waren geworden. Bij een mooi stukje blauw water gingen we weer de zee in. Deze keer voelden we duidelijk de koude en warme stromen voorbij komen.

Rond 1 uur waren we terug in het hotel, waar het internetcafé nog steeds gesloten bleek te zijn. We besloten om eerst maar weer een koude douche te nemen om het plakkerige gevoel kwijt te raken. Vervolgens gingen we de stad in op zoek naar een ander wel geopend internetcafé. Gelukkig vonden we er een én we konden eindelijk e-mailen. Iedereen direct een mailtje gestuurd, met de laatste ontwikkelingen. De rest van de middag gingen we op zoek naar leuke souveniertjes voor onszelf en de anderen. Nadat we een prachtig masker ($300.-) voor mij en een glazen piramide ($250.-) voor Riet hadden gekocht, trakteerden we ons zelf op een verrukkelijk ijsje bij 'Häagen Dasz'. We hadden beide voor de sorbet sensation gekozen. Een fantastisch ijsje gemaakt met mango ijs, frambozen ijs, yoghurt, müsli en crusli. Héérlijk!

Half 5 kwamen we weer bij ons hotel aan, waar de overige groepsleden aan het zwembad lagen. De receptioniste vertelde ons, dat we binnen nu en een uur moesten verhuizen aangezien we lekkage op onze kamer hadden gekregen. Vanaf het zwembad werden we geroepen door Wilma die ons een envelop voor Ellen overhandigden met uiteraard de vraag of wij er ook iets in wilden doen. We namen de envelop mee naar de kamer om er wat in te doen en op te schrijven. Na ruim een uur wachten, gingen we op zoek naar Ellen. Zij wist helemaal niets van de lekkage af en ging polshoogte nemen bij de receptie. Ellen kreeg direct een sleutel, waarbij ze ons wenkte om mee te komen. We gingen de kamer eerst even inspecteren. De kamer zag er netjes uit, maar ook hier was er geen water. Weer terug naar beneden. Het mannetje geloofde er niets van en rende naar boven en rommelde wat in de waterkast naast de kamer en riep ons vervolgens weer naar boven. Ellen checkte de boel en inderdaad we hadden water. We gaven aan dat we zelf wel onze spulletjes gingen verhuizen.Precies op tijd waren we klaar met overhevelen van onze spullen. Beneden in de hal stonden al verschillende groepsleden te wachten voor het diner. Dit keer was er een tafel gereserveerd bij het ‘Palapa’ restaurant. Hier konden we eveneens kiezen uit 2 hoofdgerechten namelijk: rundvlees reepjes met tortilla’s of spaghetti bolognese. Vooraf kregen we allemaal een heerlijk soepje en als toetje kregen we allemaal 2 bolletjes vanille ijs met chocoladesaus. Tijdens de speech van Wilma kregen we nog een kopje koffie en/of thee van het huis. Helaas was de speech slecht te verstaan, zodat we allemaal al gauw afdwaalden. Tien uur waren we allemaal uitgegeten en keerden we gezamenlijk terug naar het hotel voor onze laatste nacht op Mexicaanse bodem. Nog geen drie kwartier nadat we op onze kamer waren aangekomen, lagen we al in bed.