Vanochtend werd ik net voor de wekker wakker en wel om half 7. We waren allemaal veel te vroeg voor het ontbijt, zodat we in de hal moesten wachten. Het leek wel of we wisten dat er iets aan de hand was. Ellen kwam als een van de laatste beneden en vertelde ons dat onze vlucht naar huis was geannuleerd L. We konden nu pas vrijdag vertrekken. Het had overigens helemaal niets met opruimwerkzaamheden van het vliegveld van Cancun te maken, maar met Martinair. Die wilden gewoon niet met een leeg vliegtuig naar Mexico vliegen. Inmiddels was het ontbijt klaar en konden we beginnen aan het buffet. Een aantal leden van de groep waren redelijk van slag geraakt door het nieuws, maar dat duurde eigenlijk niet echt lang. Er was immers niets aan te doen en we moesten er maar het beste van maken. Ellen had in de tussentijd geregeld, dat we gratis konden internetten met het thuisfront. Helaas lukte het weer niet om mijn berichtjes te verzenden. We rekenden er maar op dat Src het thuisfront inmiddels al had ingelicht over onze late terugkomst.

Een half uurtje later dan gepland vertrokken we dan eindelijk richting Tulum. In de bus kregen we eerst nog een marsepeinen doodshoofd van Ellen, een Mexicaanse traditie op Allerheiligen. De bedoeling is zoveel mogelijk doodshoofden te verzamelen, want dan ziet je toekomst er rooskleurig uit. Heel veel mensen hebben dan het beste met je voor. Kwart over 9 arriveerden we op de zeer kleurrijke begraafplaats van Hoctún. Deze bijzondere begraafplaats bestond uit twee delen. Het oudste gedeelte (1866) was het achterste gedeelte. Hier lagen de simpele graven voor de arme bevolking. Het voorste en nieuwste (1962) gedeelte bevatte de meest wonderbaarlijke kunstwerken. Het ene monument was nog groter dan de ander. Soms waren er hele gebouwen nagebouwd, zoals bijvoorbeeld de piramide van Chichén Itzá. Na een half uurtje tussen de graven gewandeld te hebben, reden we weer verder. Op de Zócalo van Valladolid werden we uitgelaten. Hier konden we wat geld pinnen en wat gaan drinken. Samen met Merie, Frans (2x), Mieke, Tina, André (2x), Alberdine en Wilma gingen we in een leuk restaurantje met een binnenplaatsje koffie drinken. Rond 12 uur vertrokken we weer voor het volgende stukje. Tijdens deze rit ging er een envelop (1 dollar per dag: $200 en Q50) voor Martin door de bus aangezien het vandaag zijn laatste dag met ons was. We reden op een zeer slechte weg. Normaal gesproken was het al een weg met enorme gaten en kuilen, maar nu na Wilma was het helemaal een grote gatenkaas geworden.

Rond half 2 stopten we bij een grote supermarkt voor de lunch. Het ‘Subway’ restaurant waar we wilden gaan eten, was dicht vanwege een ingestort dak. Uiteraard door Wilma! In de supermarkt konden we broodjes en limonade kopen. We gingen beide naar een afdeling, ma verzorgde de broodjes en ik verzorgde het drinken. Bij de kassa bleek echter dat de barcode van gatorade het niet deed. De caissière brabbelde wat tegen mij, maar ik begreep er niet veel van. Ik besloot om maar een andere fles te halen, maar toen ik terug kwam had ze alles bij André afgerekend. Bij de tafeltjes in de supermarkt konden we op ons gemak gaan eten, ma had heerlijke muffins en croissants meegenomen. De muffins smaakten overigens zo lekker dat ze er nog twee ging halen. Kwart over 2 waren we uitgegeten en reden we verder naar de archeologische site van Tulum. Eenmaal op de parkeerplaats van deze bijzondere site bleek het vreselijk stil te zijn. Nadat Ellen onze entree kaartjes had gekocht, vertelde ze dat we de eerste groep waren na de oorkaan Wilma. Alles had hier op een laag pitje gestaan. Het treintje stond al op ons te wachten en bracht ons naar de noordwestelijke ingang van de site, dat op een afstand van misschien 5 minuten lopen lag. Net voor de ingang van de site zagen we een aantal prachtige Yucatangaaien. Na goed kijken bleek het een paartje te zijn met 4 kindertjes. We liepen als eerste langs het Paleis met de Zuilen richting de Tempel van de Fresco’s. Deze tempel was zeer waardevol vanwege de prachtige Maya schilderingen, die er nog in te bewonderen waren. Vervolgens liepen we achter de twee tempels langs richting de grote Ratelslang Tempel. Door de Spanjaarden werd dit gebouw ook wel El Castillo (Het Kasteel) genoemd. Als laatste bezochten we de Tempel van de Windgod, die prachtig tegen het azuurblauwe water van de zee afstak. We genoten nog even heerlijk van het prachtige uitzicht, voordat we weer terug gingen naar het treintje wat ons naar de bus bracht. Voordat we in de bus stapten namen we afscheid van Martin door hem de envelop te overhandigen. Helaas kon ik geen laatste foto meer van hem nemen aangezien mijn fototoestel was vastgelopen. Het was nog een klein uurtje rijden naar Playa del Carmen. Onderweg zagen we de ravage door Wilma steeds groter worden. Het meest ongeloofwaardig waren toch wel de stenen elektriciteitspalen, die als luciferhoutjes waren afgeknapt. Ook de enorme reclameborden waren slechts speelgoed voor Wilma geweest. Ongelofelijk bizar!

Helaas voldeed het hotel, waar we waren afgezet door Martin, niet aan onze verwachtingen van een laatste hotel. Eenmaal op de kamer begonnen we ons nog meer zorgen te maken over de kwaliteit. Verschillende kamers waren helemaal niet schoon en andere hadden beslapen bedden. Wij hadden zelfs een kamer waar nog een vuile onderbroek lag. Na heel wat geschuif hadden we allemaal een kamer die redelijk naar behoren was. We besloten om nog maar even naar buiten te gaan en het strand op te zoeken. De ravage was echt enorm. Naarmate we dichter bij het strand kwamen, werden de puinhopen groter. De hotels direct aan het strand waren er het slechts aan toe. Ook het strand had een behoorlijke optater gehad. Het zand leek wel een meter hoger dan normaal te liggen. Het begon gestaag donkerder te worden, zodat het ons verstandiger leek om terug naar de pier te gaan. We liepen een stukje terug naar de grote winkelstraat met de vele souvenirwinkeltjes. Hier snuffelden we tot ongeveer half 7 rond, daarna schoven we in 'Mandarina's' aan een tafeltje voor het diner. We bestelden beide een heerlijke lasagne en een groot glas limonada, vooraf kregen we heerlijke stukjes brood en pizza. Na het diner probeerden we nog te internetten, maar het leek wel een verloren zaak want het lukte weer niet. Dan maar terug naar het hotel. Half 9 arriveerden we weer op onze ‘frisse’ kamer. Toen we de spreien van de bedden haalden bleek dat er op een bed geen laken lag. Wéér terug naar beneden dus. We besloten dat we zelf het bed wel zouden opmaken, zodat we netjes een schoon laken meekregen. Op naar een verfrissende douche, nou en verfrissend was het, want er kwam helemaal geen warm water uit de kraan. Bovendien stelde de waterstraal ook niet veel voor, want het leek wel een lekkende kraan. Echt jammer om zo de vakantie te moeten eindigen.