De dag begon ontzettend vroeg en wel om 10 over 6, maar ja eigenlijk logisch aangezien ons lichaam nog aan de zomertijd (dus eigenlijk 10 over 7) gewend was. Voordat we konden ontbijten gingen we buiten een kleine wandeling gaan maken in de hoop misschien nog wat leuke papegaaitjes te spotten. Maar helaas! We moesten het met slechts één eekhoorntje doen. De vogels waren overigens wel duidelijk aanwezig, maar zaten verborgen in de kruinen van de vele bomen rondom het hotel. Om 7 uur konden we ontbijten in de overdrukke ontbijtzaal. Het hotel bleek vol te zitten met artsen en chirurgen vanwege een congres van gisteren. Overigens wel een veilig gevoel. Gelukkig had Ellen speciaal voor ons een aparte ruimte gereserveerd, zodat we toch enigszins op ons gemak konden ontbijten. We hadden heel veel keuze, doordat het vanwege de drukte een enorm buffet was geworden. Een uurtje later vertrokken we naar de archeologische site van Palenque wat op ongeveer 8 km van ons hotel lag. Samen met Ellen maakten we een wandeling over het terrein en vertelde ze de belangrijkste feiten over de diverse tempels. We begonnen bij de Dodentempel (tempel 12) en de Tempel der Inscripties. In de laatst genoemde tempel werd in 1952 een geheime deur gevonden, waarachter zich een 67 tellende trap bevond die naar de grafkamer van priester-koning Kin Pacal leidde. Dit was een zeer opzienbarende gebeurtenis aangezien men er altijd van uitging dat de Mayapiramide’s nooit bedoeld waren als grafkamer, zoals bij de Egyptenaren. Koning Kin Pacal was bovendien ook nog eens een heel bijzondere koning, omdat hij een handicap had. Volgens de vele reliëfs op de wanden, had koning Kin Pacal een klompvoet.

Vanaf de Tempel der Inscripties liepen we verder naar El Palacio (Het Paleis). Waar we via de zijkant omhoog klommen. Bovenop het paleis bevond zich een vier verdiepingentellend gebouwtje dat dienst deed als het observatorium. Het zag er een beetje bizar uit, omdat het zo scheef leek te staan. Bijzonder was ook het noordelijke pleintje in het paleis wat rondom versierd was met uitgehouwen Mayafiguren. Vroeger was het paleis van binnen helemaal bewerkt met stucreliëfs, maar helaas is hiervan een groot deel verloren gegaan door het barslechte onderhoud. Hier en daar konden we nog hele kleine gekleurde stucreliëfs waarnemen. Vervolgens staken we de Otulum (riviertje) over om naar de Templo de la Cruz (Kruistempel), Templo del Sol (Zonnetempel) en de Templo de la Cruz Foliada (Tempel van het Bladkruis) te lopen. Het binnenste heiligdom van de Kruistempel werd geflankeerd door twee zuilen, waarop prachtige afbeeldingen waren aangebracht. Deze waren overigens zeer moeilijk te fotograferen. De Zonnetempel en de Tempel van het Bladkruis bevonden zich recht tegenover elkaar aan de rand van de jungle. Na de rondleiding van Ellen hadden we nog een uurtje de tijd om de boel zelf te verkennen. Nadat we voor iedereen thuis een Maya sterrenbeeldje hadden gekocht, beklommen we de laatste drie tempels als eerste. Vanaf de Kruistempel hadden we een machtig uitzicht over een gedeelte van het complex wat we net bezocht hadden. Via het Balspeelveld, de Tempel van de Graaf en Tempel 10 liepen we terug naar de ingang van het park. Net buiten de ingang stonden nog een groot aantal souvenirstalletjes waar we nog even op ons gemak rondneusden. Rond kwart voor 11 lieten we Palenque achter ons en zetten we koers richting Campeche. Na een uurtje rijden staken we de rivier over die Guatemala van Mexico scheidde. Net na het tolpoortje hadden we nog even een korte stop voor de toiletten en om eventueel  wat te drinken.

Pas om 2 uur hadden we onze lunch pauze bij het 'Le Teja' restaurant in Escarcega. Hier bestelden we weer zo'n heerlijke clubsandwich. Dit keer kregen we echt een hele grote met extra spek en ei. Het smaakte heerlijk, maar ik had echt weer genoeg voor de hele dag. Nadat iedereen de rekening (Q100.-) had betaald, konden we vertrekken voor het laatste stukje naar Campeche. Voordat we naar ons hotel werden gebracht, maakten we nog een korte wandeling door het ommuurde gedeelte van de oude stadskern. We konden ons eigentempo bepalen, aangezien het van de ene ingang naar de andere ingang slechts een rechte weg was, zodat er eigenlijk niets kon misgaan. We eindigden onze wandeling op het Plaza Principal, waar de kathedraal van de onbevlekte ontvangenis stond. De kathedraal had twee torens, waarvan de linker door de inwoners van Campeche was gebouwd, en de rechter door de Spanjaarden. De bouw werd in 1704 voltooid. Midden op de Plaza Principal stond een muziektent, met eromheen een overdekte dansgalerij. Bij de uitgang van het oude stadsgedeelte zagen we de zon langzaam ondergaan. De lucht had zulke mooie kleuren aangenomen, dat we als een gek naar de boulevard renden in de hoop om nog wat mooie foto’s te kunnen maken. Gelukkig waren we net op tijd en konden we de zon langzaam in de zee zien zakken. Tjerkje en Iebeltje waren ons stiekem achterna gekomen en waren erg blij dat ze dat gedaan hadden. Kwart voor 6 zaten we allemaal weer in de bus voor het laatste stukje naar het 'Hotel Debliz', wat overigens helemaal leeg bleek te zijn. Dit keer lag het echt net te ver buiten de stad en was er in de hele omgeving niets te doen, zodat we ons op onze kamer vermaakten met wat spelletjes als yahtzee, carcasonne & party. Als laatste nog even een heerlijke douche en daarna direct de kuikenbak in voor een heerlijke nacht.