Vandaag beginnen we de dag voor een keertje zonder wekker. In werkelijkheid maakt het niet zoveel uit, want we worden nog steeds vroeg wakker. Dit komt ook een beetje door het enorm kleine bed, wat draaien haast onmogelijk maakt. Maar goed! Kwart voor 10 lopen we naar het restaurant voor het ontbijt. We kunnen kiezen uit een koud of warm ontbijtbuffet. We gaan beide voor het uitgebreide koude ontbijt. We kunnen kiezen uit divers vers fruit, potjes yoghurt, allerlei müsli soorten en verschillende broodjes of croissants. Na het ontbijt bellen we, in de naast de receptie gelegen telefooncel, naar huis.

Rond 11 uur vertrekken we voor ons Edith Cavell avontuur. Vorig jaar hebben we deze plek helaas moeten overslaan, omdat het al gesloten was wegens ijs en sneeuwval. De lucht is inmiddels goed opengetrokken en de zon schijnt uitbundig. Net voor de afslag naar Mount Edith Cavell zien we de grote groep Wapiti’s weer staan. Vol verbazing zien we hoe asociaal sommige mensen zijn door gewoon uit de auto te stappen en de dieren op nog geen paar meter te benaderen. Na ruim 14 km over de smalle en bochtige Mount Edith Cavell Road bereiken we de parkeerplaats van 3363 m Mount Edith Cavell. Hier begint het korte Path of the Glacier Trail, dat ons naar een prachtig blauw- en turkooisoplichtend smeltwater meertje brengt aan de voet van de Angel Glacier. Cavell Lake is spiegelglad en is bezaait met ijsschotsen. Aan de overkant zien we overmoedige mensen de gletsjer, die af en toe behoorlijk steunt en kreunt, betreden op eigen risico. Levensgevaarlijk! Uiteraard schieten we weer de nodige plaatjes, waarbij wel af en toe nieuwsgierig worden gadegeslagen door diverse eekhoorntjes. We besluiten om links het pad te volgen naar de Cavell Meadows. Dit pad begint eerst achter de eindmorene van de gletsjer, maar loopt later erover verder. In deze rotspartijen leven een heleboel pika’s, eekhoorns en marmotten. Op diverse plekken zien we pika’s druk in de weer om hun slaapplaatsen voor de winter gereed te maken. Ze slepen enorme plukken gras en plantjes de rotsspleten in. Bovenaan de rotspartij duikt het pad plotsklaps een bos met Engelmann spruce en subalpiene spar in. Eerst lopen we een tijdje evenwijdig aan de eindmorene waarna het pad weer een bocht maakt en flink begint te stijgen. Ons eerste uitkijkpunt ligt op 2029 m hoogte. Hiervandaan kijken we recht tegen de Angel Glacier aan. We hebben geluk en zijn getuige van een kleine lawine. We zien een enorm brok ijs van de gletsjer breken en naar beneden storten. Alles lijkt in slowmotion te gebeuren, ook het geluid komt met een flinke vertraging bij ons aan. Ons tweede uitkijkpunt bevindt zich op 2119 m hoogte en ligt net boven de boomgrens. Hiervandaan hebben we een uitstekend zicht op Cavell Lake, die er nu heel nietig uitziet. Het laatste uitkijkpunt ligt op 2288 m hoogte. Om dit te bereiken moeten we een enorme kale berg beklimmen. De tocht is zwaar, winderig en koud, maar het uitzicht is echt fenominaal. We kunnen namelijk over de toppen van de Rocky Mountains kijken en het lijkt net alsof we op het hoogste puntje van de wereld staan. Er is nog een mogelijkheid om verder te klimmen, maar dat word ons iets te veel. Bovendien is het al 4 uur en we moeten natuurlijk ook nog terug. De terugweg gaat wel beduidend sneller, maar dat is logisch naar beneden.

Klokslag 6 uur komen we bij de auto aan en zien we een briefje onder de ruitenwisser zitten. Iemand is met zijn deur tegen onze auto geknald. Er zit inderdaad een flinke deuk in de deur. Gelukkig hebben we een adres en telefoonnummer. Dat wordt bellen, maar dat zien we later wel. Nu eerst op weg naar Jasper voor het diner. We besluiten om wat bij het Steakhouse te proberen. We moeten erg lang wachten voordat iemand ons naar een tafeltje begeleid, zodat we alvast op de menukaart kijken. Dat is maar goed ook want de prijzen liggen aanzienlijk hoger dan we gewend zijn. We keren vlug om en steken de weg over naar onze vertrouwde stek, de Griek. We kiezen voor een heerlijk spaghetti pannetje met kip. Vooraf kiezen we een heerlijk kippensoepje, zodat we geen honger meer hoeven te leiden. Na het diner keren we terug naar Beckers' Chalet. We zijn lekker op tijd zodat we op ons gemak douchen en de foto’s bekijken. Rond 10 uur beginnen de oogleden weer zwaar te worden en gaan we richting het bedje.