Al vroeg worden we gewekt door de wekker, want we hebben gegokt op een mooie zonsopkomst. Als we uit het raam kijken, zien we veel wolken met hier en daar een klein gaatje. Op hoop van zegen dus. We kleden ons vlug aan en pakken de spullen bij elkaar en glippen naar buiten. Het is behoorlijk koud. We gaan op zoek naar een mooie plek en komen uit op de punt van de rots waar Aurum Lodge op gebouwd is. In de tussentijd is er in de lucht nog steeds niet veel veranderd. De tijd begint te dringen, maar we wachten nog een kwartiertje voordat we teleurgesteld terugkeren naar de kamer. Eenmaal op de kamer zien we ineens de lucht rood kleuren, zijn we toch nog te snel naar binnen gegaan. Om 8 uur kunnen we eindelijk aan tafel voor het ontbijt. De maagjes knorren al behoorlijk. Er staat genoeg, brood pancakes enz. Alleen qua beleg is het wat karig, althans als je geen zoetekauwer bent zoals ik. Maar gelukkig hebben ze wel degelijk een stukje kaas in de huis. Rond half 10 vertrekken we samen met Alan naar het Pinto Lake Trail om 3 deermice (hertmuizen) en 1 pakrat uit te zetten. Deze beestjes komen iedere keer bij Aurum Lodge op visite, maar aangezien het gebouw van hout is, zijn ze niet echt welkom. Met het uitzetten krijgen we ruimschoots de tijd om ze even mooi op de foto te zetten. 

Direct hierna gaan we op weg naar de Siffleur Valley, waar we een prachtige wandeling door de gelijknamige canyon maken. Het eerste gedeelte van de wandeling loopt over de prachtige Kootenay Plains. Via een suspension bridge steken we de North Saskatchewan rivier over. Via een boardwalk lopen we geleidelijk het bos in, waarbij het pad langzaam begint te stijgen. Het kronkelt verder door het bos omhoog en uiteindelijk komen we bij de canyon aan. Op verschillende punten zijn houten uitkijkplatforms gebouwd, zodat we de canyon goed kunnen zien en fotograferen. Een stukje verder ligt de Siffleur waterval. Ook hier kunnen we vanaf een platform het opspattende water bewonderen. Voordat we terugkeren naar de auto, genieten we op de oever van de waterval nog even van een appeltje.

Rond half 2 komen we bij de parkeerplaats aan. Inmiddels hebben we behoorlijk trek gekregen, zodat we voordat we weer vertrekken in de auto lunchen. Het volgende doel is de Crescent Falls. Deze hoefijzervormige waterval bestaat eigenlijk uit 2 kleinere watervallen. Bij de bovenste is eveneens een platform gebouwd, zodat we bovenop de beide watervallen kijken. Eigenlijk zit dit uitzichtpunt op de verkeerde plaats, want je bekijkt de watervallen nu van de achterkant. Vanaf dit platform zien we mensen lopen op het middelste platform en dan willen wij natuurlijk ook wel. Er volgt een spectaculaire en gevaarlijke afdaling waarbij we heel stijl tussen de bomen naar beneden klauteren. Gelukkig is het inderdaad de moeite waard, wat het levert een heel ander beeld op van de bovenste waterval. Bovendien zien we nu ook een groepje mensen, die abseilen van de bovenste rand. Kwart voor 4 zijn we terug bij de auto en rijden we de hobbelige weg weer terug. Halverwege zien we nog een uitkijkpunt, waar we even stoppen. We worden direct aangesproken door een man met de vraag of we even een formulier willen invullen. Natuurlijk willen we dat en beginnen uitbundig te schrijven. Na inlevering van het formulier krijgen we het prachtige ‘Bighorn Wildland’ boek cadeau. We zijn sprakeloos!