 |
 |
 |
Dag 3: Calgary - Golden
Woensdag 22 Augustus 2007
uitgesloofd in de keuken en tovert een heerlijke quiche op tafel met boontjes
en tomaat. Dit keer niet zoveel en licht verteerbaar. Half 9 vertrekken we en
zetten we koers richting Golden waar onze volgende twee overnachtingen zullen
zijn. We rijden via het Kootenay Nationale Park, maar net voorbij Banff moeten
we al een noodstop maken bij de Cascade Ponds. We volgen verder de route uit
het boekje van Darwin Wigett, waarbij de eerste stop bij Lake Vista is. Dit,
volgens Darwin, prachtige meer licht diep verscholen in de bergdalen. Helaas
staat voor ons de zon precies verkeerd zodat het meer in de schaduw valt en dus
een zwart gat wordt. We rijden verder. Na een paar kilometer passeren we de grens tussen Banff en Kootenay National Park, de Vermilion Pass. Het hoogste punt van de Vermilion Pass (1651 meter) markeert ook de Continental Divide, de scheidingslijn tussen twee oceanen. Aan de ene kant van de Continental Divide stroomt het water naar de Grote Oceaan en aan de andere kant naar de Atlantische Oceaan. Hier parkeren we de auto om de twee korte loops van de Fireweed Trail te lopen. In 1968 heeft er in dit gebied een grote bosbrand gewoed en deze twee wandelingen
gaan hier dwars doorheen.
Onderweg zijn informatieborden die meer vertellen over de gevolgen van een
brand. Een bosbrand blijkt de manier van de moeder natuur te zijn om de
vegetatie te verrijken en om voor verjonging te zorgen. Door zo'n brand word
het bos uitgedund en krijgen andere plant- en boomsoorten de kans om zich beter
te ontwikkelen. Het nieuwe jonge en open bos trekt vervolgens andere
diersoorten aan en het cirkeltje is kompleet. Na deze korte maar informatieve wandelingen rijden we vijf minuutjes verder richting de Stanley Glacier. Deze 4.2 kilometer lange wandeling loopt dwars door een spectaculaire, door de gletsjer gevormde, vallei. We lopen ook hier door een jong en open bos met prachtige paarse bloemen, wilgenroosjes genaamd. In de eerste 2.4 kilometer klimmen we ruim 220 meter omhoog. Na deze klim daalt het pad een beetje naar een voetbrug over de Stanley Creek. Hiervandaan hebben we een goed uitzicht op de 'Guardwall'. Deze 800m hoge loodrechte rotswand schijnt in de ochtenduren prachtig verlicht te worden door de zon. We lopen verder over het pad dat zich langs het kreekje vervolgt. Heel langzaam zien we het bos plaatsmaken voor de open Stanley bekken. Hier worden we vergezeld door diverse chipmunks en pika's. Laatstgenoemde zijn erg grappige muisachtige beestjes met enorme oren. Ze zijn vooral te herkennen aan hun aparte geroep, eep! Aan het einde van de wandeling nemen we plaats op een groot rotsblok. We genieten van het heerlijke uitzicht onder het genot van een hapje en een drankje. De terugtocht verloopt aanzienlijk sneller. Binnen driekwartier zijn we terug bij de auto.
Onze volgende stop is bij de Paint Pots en Ochre Beds. Vanaf de parkeerplaats lopen we ongeveer een kleine kilometer richting de Paint Pots. Na de hangbrug bereiken we eerst de Ochre Beds. Tussen het helgroene gras liggen de oranje en okergekleurde kleiafzettingen. Eigenlijk is het niets meer dan een gekleurd modderveld, maar wel erg mooi. Het ijzerhoudende water wat zich in de klei verzameld zorgt voor de kleur. We lopen verder naar boven en aan het eind van het pad liggen de werkelijke Paint Pots, drie minerale bronnen waar het water uit de leemaarde naar boven borrelt. De bronnen zijn kegelvormig omdat door ijzerafzetting de rand steeds hoger word. Het is een bijzonder gezicht. Rond half 6 stappen we weer in de auto en rijden we verder richting Radium Hot Springs. Bij het Kootenay Park Lodge Visitor Center bellen we via de satelliet telefoon naar onze B&B de Auberge Kicking Horse. Onderweg maken we nog wat mooie fotostops langs de weg. We zien de Hawk Ridge aan de Vermillion River, de Mitchell Range aan de Kootenay River en twee witstaartherten. We dineren in het gezellige ‘Old Salzburg Restaurant’ in Radium Hot Springs. We genieten uitgebreid van de heerlijke zalm met pasta. Na het eten moeten we nog ruim een uur rijden richting Golden. Ik ben behoorlijk moe en val ook steeds in slaap. Jeroen heeft nergens last van en hij blijft alert. Gelukkig maar want ineens priemen er twee paar ogen in de duisternis. Twee herten staan midden op de weg. Net als wij schrikken ze zich en hoedje en kiezen het hazepad. We arriveren uiteindelijk pas om 10 uur in onze B&B. Een uur later dan verwacht. We waren namelijk in de veronderstelling dat we de tijdsgrens hadden gepasseerd maar niets was minder waar. Snel nog even onder de douche gerend en daarna in het gigantische bed gedoken.
 |
 |
 |
 |
 |