Na een vreselijk woelige nacht, waarbij Jeroen niet stil kon liggen en erg last van zijn verkoudheid had, worden we ruim voordat de wekker afloopt al wakker. We hebben alle tijd om ons gereed te maken, zodat we netjes op tijd aan het ontbijt verschijnen. Vanochtend hebben we gezelschap van een Nederlands echtpaar, Thinus en Helly uit het plaatsje Zeeland in Noord-Brabant. We hebben heel wat bij te kletsen, zodat we wat langer natafelen dan we gewend zijn. Op aanraden van Jacky vertrekken we om half 10 richting Kananaskis Country. Onze eerste stop maken we bij een pondje vlakbij Buller Mountain Picknick Area. Hier kunnen we op ons gemak prachtige foto’s maken van het rimpelloze water met de bergen op de achtergrond. Ook de felblauwe lucht helpt enorm. Na ruim een half uurtje fotograferen rijden we verder. Al gauw nadat we de grenzen van het Peter Lougheed Provincial Park hebben overschreden, komen we ons eerste wild tegen. Een forse Eland dame staat op haar gemak langs de kant van de weg te grazen. We parkeren de auto aan de andere kant van de weg en nemen op ons gemak wat foto’s. Ze staat er prachtig voor, maar we hebben wel wat last van het felle zonlicht. Als ze langzaam weer de helling van de weg afloopt, en wij naar de andere kant van de weg rijden, zien we in de bosjes haar jong staan. Nieuwsgierig kijkt hij onhoog, maar moeder neemt het zekere voor het onzekere en samen verdwijnen ze in de bossen. Vrijwel direct na onze ontmoeting met de Eland komen we bij de afslag voor de parkeerplaats van de Black Prince Chirque Trail. Precies om 12 uur beginnen we aan deze wandeling. We lopen direct het bos in en passeren al snel een aantal bruggetjes. Volgens het informatiebord aan het begin van de wandeling, ligt er halverwege de loop een meertje. We kunnen hem echter niet vinden, wat we wel zien is een enorme rotsachtige kom die vol zit met Pika's (fluithazen). Waarschijnlijk is het meertje opgedroogd rond deze tijd van het jaar. We lopen verder en komen na vijfkwartier weer bij de auto aan.

Ons volgende doel is de 2206m hoge Highwood Pass. Vlakvoor de pass worden we begroet door een hele kudde Rocky Mountain Sheep (dikhoornschapen), die van geen wijken weten. Iedere auto wordt uitgebreid gekeurd en besnuffeld op eventueel aanwezig voedsel. Het is een komisch gezicht aan de ene kant, maar aan de kant is duidelijk de invloed die mensen op deze dieren hebben zichtbaar. Want ze weten gewoon dat er heel vaak wat te halen valt. Nadat we de auto op de parkeerplaats hebben gezet, beginnen we aan de Highwood Meadows Trail. Een mooie maar korte wandeling door deze hoog gelegen meadows. Onderweg worden we door middel van borden geïnformeerd over wat we allemaal zien langs de route. Het laatste stukje van de wandeling gaat over een boardwalk en eindigt in een soort uitkijkpunt. Hier ontmoeten we een oud Canadees echtpaar uit Edmonton, die hier in hun vroegere nog fitte jaren vaak kwamen wandelen. De man raadt ons echt aan om de Ptarmigan Cirque Trail te doen. Het schijnt daar zo mooi te zijn, zeker deze tijd van het jaar. Jeroen ziet het echter in eerste instantie niet zo zitten. Hij heeft het nog erg benauwd en is niet echt fit, maar als we eenmaal terug zijn bij de auto wil hij het toch proberen.

Rond kwart voor 3 steken we highway 40 over en beginnen we aan de wandeling. In de eerste meters is het meteen raak. We moeten behoorlijk klimmen en klauteren door een dicht bos met dennenbomen en sparren. We spreken af ieder een eigen tempo te lopen. Na een flinke klim komen we boven de boomgrens uit en ligt er een prachtig bontgekleurde alpiene weide aan onze voeten. We genieten even heerlijk van het uitzicht en rusten wat uit. We vervolgen de weg verder naar boven, hoe hoger we komen hoe kaler het begint te worden. Boven kijken we tegen de toppen van Mount Rae (links) en Mount Arethusa (rechts) aan, die prachtig afsteken tegen de felblauwe lucht. Helemaal boven kunnen we nog even een stukje verder om achter de rotswand te kijken. Ik ben wel nieuwsgierig wat er zich achter dat wandje bevind, maar Jeroen wil even bijkomen zodat ik in mijn eentje verder naar boven klim. Achter de berg ligt helaas geen meertje maar wel nog wat eeuwige sneeuw. Samen beginnen we aan de afdaling, die een stuk gemakkelijker verloopt dan de weg omhoog.

Half 5 zijn we terug bij de auto, moe maar voldaan. Ook Jeroen is super trots, dat hij het toch maar even geflikt heeft. Het rijden ziet hij echter even niet zitten, zodat ik het stuur overneem en terug naar Canmore rij. We komen wederom de enorme kudde Rocky Mountain Sheep tegen. Bovendien maken we ook nog een aantal korte fotostops bij Mount Kidd Reflection Pool, Wedge Pond en Beaver pond. Helaas zit er voor vanavond geen zonsondergang in omdat de lucht wéér is dichtgetrokken. We besluiten om door te rijden voor het diner. We zien nog wel een aantal keren deers wegschieten in de bosjes. Ruim 2 uur later komen we bij het biologische Rocky Mountain Flatbread Co restaurant aan, waar we een heerlijke Mounteneer pizza bestellen. Vanaf onze tafel kunnen we zo in de open keuken kijken en zien we hoe de pizza's handmatig worden bereid. Het ziet er geweldig uit en ook de pizza smaakt verrukkelijk. De ice tea daarentegen vind ik verschrikkelijk. Gelukkig denkt Jeroen daar anders over, zodat ik hem mijn glas toeschuif. Een uurtje later rijden we weer met gevulde buikjes richting Jacky en Jackson. Jeroen wordt nog een beetje extra verzorgt door Jacky met wat citroen thee en honing. Maar om 9 uur ligt hij echter al uitgeteld op bed na een enerverende en zware dag.