Ook vanochtend loopt het wekkertje om half 8 af. Direct opgestaan en de spullen in de auto geladen. Na het ontbijt nemen we afscheid van Joseph en de kids die nog behoorlijk duf overkomen. De oudste van de drie vertelt ons dat een beer vannacht de appelboom heeft gesloopt. In eerste instantie geloven we het verhaal niet zo, maar als we dan zien dat de appelboom inderdaad weg is, moeten we het wel geloven. Joseph beaamt het verhaal ook nog eens, zodat we er niet meer onderuit kunnen. De beer schijnt hier al meerdere keren in de het dorp op bezoek te zijn geweest tot ergernis van vele tuinbezitters. Negen uur zijn we dan echt gereed en vertrekken we richting Takakkaw Falls in het Yoho National Park. Vanuit Field volgen we de Yoho Valley Road, een hele spectaculaire weg die zich tegen de flank van de Mount Field omhoog worstelt om vervolgens weer naar beneden te kronkelen naar het dal van de Yoho River. Onderweg komen we 2 switchbacks, bochten van 180˚ Graden, tegen. Bussen en wat grotere motorhomes kunnen hier echter niet doorheen. De weg eindigt op een parkeerterrein tegenover de waterval. Hier zien we hoe het smeltwater van de Dalygletsjer over de rand van de dalwand 254m naar beneden valt. We lopen zover mogelijk door naar de waterval, maar op het uitkijkpunt spat het water behoorlijk op zodat we lekker nat worden. Door het opspattende water is het behoorlijk mistig/heiig waardoor de zon moeite heeft om erdoorheen te prikken, maar het levert daarentegen prachtige plaatjes op.

Half 11 zijn we uitgekeken en gaan we verder richting de Spiral Tunnels. Bij het uitkijkpunt vanaf de Takakkaw Falls kant is het lastig te zien hoe de trein moet rijden zonder een trein te zien. We rijden dus verder naar de andere kant van de berg. Bij Spiral Tunnels Viewpoint hebben we wel geluk. Er komt namelijk net een trein aan, zodat we goed kunnen zien hoe de treinrails die enorme lus maakt waardoor de enorme hoogte verschillen genomen kunnen worden. Het stijgingspercentage bedraagt nu 2,2% ipv 4,5%. Het is een grappig gezicht al die stukjes trein, die overal uit de berg komen. Een uurtje later rijden we weer verder richting onze volgende stop, Morant’s Curve. Deze bocht is bekend geworden door de fotograaf Nicholas Morant. Die deze ‘curve’ spectaculair wist vast te leggen op de gevoelige plaat. We parkeren de auto op een kleine parkeerplaats. Helaas zijn we niet de enige, want er is ook een hele cameraploeg neergestreken. Hierdoor hebben we wel de hoop dat er misschien een trein aankomt. Maar niets is minder waar na ruim één uur wachten besluiten we om door te gaan met geen trein, maar wel een mooie bocht op de foto.

We volgen nog steeds het boekje van Darwin, zodat onze volgende stop bij Storm Mountain Viewpoint is. We kijken even snel in het rond en doen een plas om vervolgens gauw weer verder te rijden. Castle Mountain Bridge is de volgende stop. We parkeren de auto op een kleine parkeerplaats net voor de brug, terwijl we de brug overlopen worden we opgeschrikt door een enorm gekrijs. In eerste instantie kunnen we niet direct thuisbrengen wat het is en waar het vandaan komt, totdat we naar boven kijken. Bovenop de brug ligt een enorm nest van een roofvogel. Ze houdt ons nauwlettend in de gaten en als we dan ook maar iets te dichtbij komen zet ze het weer op een krijsen. Aan de andere kant van de brug kruipen we door een hek en komen zo op de oever van de Bow River aan, waar we een prachtig uitzicht hebben op Castle Mountain. We maken wat foto’s en keren weer terug naar de auto. Rond 2 uur komen we bij de Silverton Falls aan. Deze waterval lag slecht 0.2 kilomater van de brug vandaan. We volgen de bordjes en duiken zo een donker bos in. Alles om ons heen is begroeit en af en toe hoor je de bomen kraken en de vogels fluiten. Het pad ernaartoe word niet echt vaak gebruikt, want het ligt bezaait met omgevallen bomen. Ook de waterval zelf is bedolven onder omgevallen bomen en troep. Jeroen waagt zich naar de overkant van het kleine riviertje om zo een beter beeld van de waterval te krijgen. Rond kwart voor 3 zijn we terug bij de auto en rijden we verder naar Moose Meadows. Deze prachtige velden staat bekent om het feit dat er regelmatig elanden worden gesignaleerd, maar helaas voor ons geen eland te bekennen. Wel staat het hele veld prachtig in bloei met allerlei verschillende bloemen en planten waardoor het een prachtige kleurenzee is. De volgende korte stop is bij de Hillsdale Meadows. Een open vlakte met Aspen en op de achtergrond de Sawback en de Massive Ranges. Volgens het boekje van Darwin moet je hier s'ochtends met opkomende zon zijn. We hebben dus pech!

Vanaf Hillsdale Meadows rijden we verder naar Muleshoe Picnic Area. Om hier te komen, rijden we door een gebied wat in 1993 express door Park Canada in de brand is gezet, de ‘Sawback Prescribed Burn’. Deze brandstichting is speciaal voor het behoud van de Aspen. Deze bomen worden namelijk overwoekerd door andere vegetatie/bomen en dreigen te verdwijnen als er niets gedaan word. Eenmaal aangekomen bij het Muleshoe Picnic Area hebben we niet echt veel puf meer voor een wandeling, zodat we doorrijden naar Canmore. Kwart voor 5 komen we bij onze B&B Off our Rockies aan. We worden verwelkomd door Jacky en haar verlegen hond Jackson. Het is een prachtig B&B met fantastisch uitzicht en prachtige kamers.  Na een uitgebreide kennismaking en mogelijk programma’s voor de komende dagen vertrekken we richting het centrum van Canmore voor het diner. We komen uit bij een Griek 'Evvia'. We blijken ook net op tijd te zijn, want na ons stroomt de winkel echt vol en moeten zelfs mensen worden weggestuurd. De dames hebben het zo ontzettend druk, dat het haast niet is bij te benen. Het eten duurt dan ook wat langer, maar daar hebben we alle respect voor. Uiteindelijk smaken de lam en beef Souvlaki echt verrukkelijk, dus niet voor niets gewacht. Na het eten maken we nog een korte wandeling door de stad. De meeste winkeltjes zijn gesloten vanwege 'Labour Day', maar andere zijn toch gewoon open. Rond 7 uur zijn we weer lekker terug bij onze B&B en doen we het een beetje rustig aan. We kijken wat tennis op tv en breken in op het internet van de buren om een mailtje aan Shelley en Riet te sturen. Al om half 10 zoeken we de dekens op en kruipen we onder de wol.