Vandaag staan we netjes om 8 uur op. Ook vanochtend bestaat het ontbijt uit een flinke kom müsli en een heerlijk vruchtendrankje. Voordat we vertrekken, bellen we met de privé telefoon nog even naar huis. Half 10 zijn we gereed en vertrekken we naar Lake Louise. Vlak voor de parkeerplaats van Lake Louise staan 2 elanden langs de kant van de weg op hun gemak te grazen. Al snel ontstaat er een gigantische verkeersopstopping en gaan mensen over de weg lopen om die dieren te kunnen zien. We worden door een verkeersregelaar gevraagd om door te rijden. De onderste parkeerplaats staat al behoorlijk vol, zodat we moeten doorrijden naar de bovenste. Gelukkig is hier nog plek zat. We moeten nu alleen en stukje verder lopen naar het meer. Precies om half 11 zijn we gereed om te starten aan onze wandeling, Plain of the Six Glaciers. De eerste 2 kilometer is lekker vlak en loopt langs het meer. Op dit stukje is het dan ook behoorlijk druk. We gaan er maar van uit, dat de meeste mensen tot het einde van het meer lopen en dan weer omkeren. Helemaal aan het einde, vlak voordat de weg begint te klimmen, zien we bergbeklimmers aan het werk. De omringende rotswanden zijn uitermate geschikt om ze te beklimmen. Als je goed kijkt zie je in de rotswanden allemaal ankerpunten zitten. Lijkt me geweldig om dit hier een keer te doen, maar daar hebben we nu geen tijd voor. Nog net voordat we het meer verlaten zien we een aantal mensen met verrekijkers naar de overkant turen. Nieuwsgierig geworden, vragen we wat ze zien. Wat blijkt?! Helemaal in het midden van de rotswand staat eenmountain goat te balanceren op een randje. Je vraagt je werkelijk af, hoe dat beest daar is gekomen en wat het er in hemelsnaam te zoeken heeft. We laten Lake Louise achter ons en lopen verder. Het pad begint nu langzaam te stijgen en in de verte horen we een soort fluiten geluid. Op een relatief open plek worden we gewezen op het diertje dat dit geluid voortbrengt, de hoary marmot. Deze grijze marmot heeft een dikke harige vacht die op zijn kop en rug zilvergrijs is. Hij heeft kleine oortjes en zijn lange klauwen aan de voorpoten hangen dreigend op zijn buik. Hij is behoorlijk groot zo rond de 50 centimeter, dus een stuk groter dan de marmoten die wij kennen. Een stukje verder zien we er meerdere op diverse omgevallen bomen zitten. Het valt op dat de staart en buik roodbruin zijn en niet zwartgrijs zoals zijn kop en rug. Het pad wordt steeds zwaarder en lastiger om te lopen. Op een gegeven moment is er niet echt meer sprake van een pad. We klimmen en klauteren over diverse rotsen en richels. Zelfs het smeltwater van de berg gebruikt hetzelfde pad. Uiteindelijk bereiken we een gedeelte waar de weg is uitgehakt in een rotswand. Langs deze wand hangen staalkabels als een soort leuning, waaraan we ons kunnen vasthouden. We krijgen wederom te maken met een tempo verschil, zodat we beide onze eigen weg gaan.

Precies om 12 uur ben ik blij verrast om het theehuis te zien. Bij het eerste de beste bankje plof ik neer en wacht ik op Jeroen met de camera in de aanslag. We rusten even uit en genieten van het uitzicht alvorens we verder lopen tot het einde van de wandeling, waar we daadwerkelijk uitzicht hebben op de ‘Six Glaciers’. Nadat we beide de reserves weer hebbeen bijgevuld en de blazen hebben geleegd, beginnen we aan de laatste 1,3 kilometer. Het begin is erg smal, zodat we om de beurten moeten oversteken. Aangezien het een tweerichtingspaadje is. Al snel verandert het pad in een grind dijkje. Na elke stap zakken we meteen weer een halve stap terug. Dat schiet natuurlijk niet op. Hopelijk is het uitzicht al dat gezwoeg wel waard. Na ruim een half uur ploeteren, komen we op het hoogste punt aan en kijken we zo op de Abbot’s Pass. We zien daar op het topje een hutje staat. Het blijkt de Abbot hut te zijn. Een stenen hut die in 1922 is gebouwd ter nagedachtenis aan Phillip Stanley Abbot. Hij overleed in 1896 tijdens een poging om Mount Lefroy te beklimmen. We genieten heerlijk van het uitzicht en laten al het pracht en paal op ons afkomen. Terwijl we zo zitten, horen we in eens een hoop kabaal. In eerste instantie kunnen we het niet thuisbrengen en zien we niets. Totdat het nog een keertje gebeurt en we een enorme witte wolk zien opstijgen. De gletsjer is aan het smelten en af en toe valt er dus een enorm stuk ijs naar beneden, wat weer een lawine tot gevolg heeft. Het ziet er allemaal indrukwekkend uit. Vooral het geluid is bizar. Op de terugweg komen we nog een nieuwsgierige gold-mantled ground squirrel (goudmantelgrondeekhoorn) tegen. Deze is wel zo nieuwsgierig, dat hij zowat in mijn camera klimt. Rond kwart voor 2 zijn we terug bij het theehuis, waar we nog even op die heerlijke banken uitrusten en wat eten. Een klein half uurtje later beginnen we aan de terugtocht. Al vrij snel zie ik opeens iets wegschieten. Terwijl ik stop en wat beter kijk, komt er een short-tailed weasel (hermelijn) te voorschijn. Hij is vreselijk beweeglijk en nieuwsgierig. Hij rent van de ene naar de andere kant. Wanneer hij ervandoor gaat, heeft hij een grijze muis in zijn bek. Echt een prachtig gezicht!

Rond half 5 komen we weer beneden bij Lake Louise aan. Het begint nu zachtjes te regenen terwijl we het laatste stukje langs het meer lopen. Gelukkig staan er een hoop bomen, zodat we er weinig last van hebben. Onderweg komen we nog een paartje nieuwsgierige Canadese gaaien tegen. Eentje is zelfs zo nieuwsgierig dat hij bij een dame op het bankje gaat zitten. Een erg komisch gezicht. Een klein kwartiertje later komen we al bij de auto aan. Het is nog relatief vroeg, zodat we direct even wat boodschapjes doen alvorens we gaan eten (Kip Teriyaki & Meat Lasagne) in het 'Mountain' restaurant. Rond half 7 komen we met gevulde buikjes weer naar buiten en vertrekken we richting Field. Naarmate we dichter bij Field komen, begint het steeds donkerder te worden. Als we dan ook de bocht omkomen, zien we een gigantische bui boven Field hangen. Gelukkig kunnen we de auto precies voor de deur parkeren, zodat we er weinig tot geen last van hebben. Terug op de kamer hebben we eerst alle spullen verzamelt en de koffers gereed gemaakt voor vertrek. Morgen vertrekken we namelijk weer naar ons volgende overnachtingadres.