Ook vandaag weer een wekkertje om half 8, maar dit keer valt het niet mee om de oogjes open te houden. Hierdoor blijven we nog even wat na soezen en voordat we het weten is het een uur later. Het ontbijt bestaat uit een flinke kom müsli met yoghurt en een vruchtendrankje. Tijdens het eten kijken we naar een wedstrijd van de US Open. We zien Maria Sharapova in actie tegen Agnieszka Radwanska en Sharapova heeft het behoorlijk zwaar. Half 11 zijn we klaar voor vertrek. We gaan op weg naar de Leanchoil Hoodoos. We rijden over Highway 1 naar de Hoodoo Creek Campground. Hier aangekomen, zien we dat de camping gesloten is wegens het gevaar voor omvallende bomen. Het gebied rondom de camping heeft te maken gehad me enorme bosbranden. We vinden een bordje waarop staat dat de Hoodoos bereikbaar zijn, maar wel op eigen risico. We parkeren de auto en gaan op pad. We lopen ruim 15 minuten voordat we daadwerkelijk op de trail aankomen. Via een eenvoudig, drie planken breed bruggetje steken we de rivier over. Zo komen we bij het beginpunt van de steilste wandeling van West Canada. Het pad stijgt flink en we gaan dan ook maar gestaag omhoog. We blijken beide een flink tempo verschil te hebben, zodat we besluiten om ieder ons eigen tempo aan te houden. Om ons heen zien we enkel en alleen zwart geblakerde Douglas Firs. Na diverse zigzagbochten duikt het pad de Hoodoo Creek Valley in. We kijken nu aan de rechterkant een enorme afgrond in. Het uitzicht is prachtig, maar echt genieten kunnen we nog niet. De trail is behoorlijk pittig en iedere stop laat je goed voelen wat het met je lichaam doet. Ik besluit om niet meer te stoppen en langzaam door te lopen naar boven. Dat uitzicht zie ik wel als ik weer naar beneden kom.

Uiteindelijk word het pad minder stijl, verlaat het de afgrond en worden de Douglas Firs vervangen door White Spruces (witte sparren) en Lodgepole pines (pijnbomen). Ik wacht op Jeroen, zodat we het laatste stukje gezamenlijk kunnen lopen. Al gauw zien we de Hoodoo’s in de verte opdoemen. We besluiten om eerst helemaal naar het hoogste punt te lopen, zodat we dat alvast gehad hebben. Naarmate we verder naar boven lopen, zien we het pad flink aftakelen. De zachte grond is erg gevoelig voor erosie en dat is goed te zien. Helemaal bovenaan vinden we, ongeveer een meter of vier van de afgrond, een overblijfsel van wat ooit een bankje is geweest. We nemen plaats en komen eerst even op adem. Terwijl we van het uitzicht genieten, eten we een appeltje. De weg naar beneden gaat een stuk gemakkelijker. Voordat we echt terug gaan, slaan we ook nog even af naar het 'Lower' viewpunt. Hier vandaan kijken we van onderen tegen de Hoodoo's aan. Ondanks dat de weg naar beneden een stuk sneller gaat, kan ik toch niet zeggen dat het comfortabel lopen is. Het enorme hoogte verschil levert enorme dreunen op en teisteren de knieën. Half 3 komen we weer bij de auto aan. Eerst worden de reserves aangevuld met drank en voedsel, voordat we koerszetten richting de Wapta Falls. Die blijken overigens lastig te vinden, want voordat we het weten zijn we Yoho N.P. al uit. We keren de auto en zien nu gelukkig wel het bordje staan. Om de waterval te bereiken, moeten we wederom een aardige wandeling van 2,4 kilometer maken. De eerste kilometer is over een egaal grindpad, wat lekker gemakkelijk loopt. Daarna duikt het pad het donkere bos in en verandert de ondergrond van grind naar klei en begint het een beetje te klimmen. Onderweg moeten we over diverse omgevallen bomen stappen. Eentje is zelfs zo groot dat we moeten klimmen. Langzaam begint het pad weer te dalen en horen we het kolkende water van de Kicking Horse River. We naderen het eerste viewpunt waar we enkele meters boven de waterval staan. We zien hoe de Kicking Horse River met een flink kabaal naar beneden stort. Het lawaai is indrukwekkend, maar het uitzicht niet zo. We volgen het pad verder naar beneden. Het tweede uitkijkpunt is een klein houten platform waar vandaan we een mooier uitzicht hebben op de brede Wapta Falls. We staan nu zowat naast de waterval. Het is een machtig gezicht. Uiteraard willen we ook naar het derde uitkijkpunt. Hier zien we de waterval echt in zijn volle glorie met een prachtig gekleurde regenboog erbij. Nieuwsgierig naar het uitzicht vanaf het laagste punt, dalen we via het pad nog verder af. We komen uiteindelijk helemaal onderaan op het kiezelstrand uit. Volgens Darwin is het mooiste plek voor een goede foto op de heuvel van het kleine eilandje. Uiteraard willen wij dit wel even zien, maar echt ver komen we niet. Het lukt wel om de rivier over te steken, maar eenmaal op het eiland worden we natgeregend door het opspattende water. Bovendien is het heuveltje zo ontzettend nat dat je direct weer naar beneden glijd door de blubber. Vanaf de grond hebben we ook een prachtig uitzicht hoor!

Rond half 5 beginnen we aan terugtocht, die wederom een stuk sneller verloopt. Eenmaal bij de auto zetten we koers richting Lake Louise voor een restaurant. We komen uit bij het 'West Lake Louise Restaurant' waar we een heerlijke chicken wrap en chicken club bestellen. Het restaurant op zichzelf is niet zo gezellig, maar het eten is prima en dat geldt ook voor de prijs. Binnen het uur zijn we klaar en zetten we koers richting Emerald Lake voor een mooie zonsondergang. Als we aankomen is het meer spiegelglad en kleuren de bergen rondom oranje. Ook is er haast geen mens meer te bekennen, zodat het muisstil is. Dit is echt genieten! De zonsondergang wil overigens niet echt lukken. Iedere avond trekt de lucht tegen de tijd dat de zon moet ondergaan dicht met sluierbewolking zo ook vanavond. Jammer, maar we hebben weer een prachtige dag achter de rug.