Vol verwachting trekken we om half 8 de gordijnen open. En ja hoor eindelijk helder en een heerlijk zonnetje. Een prima dag voor een bezoekje aan de The Whistlers, maar niet voordat er eerst stevig wordt ontbeten. Een gigantisch groot bord vol met vers fruit kan ik niet weerstaan. Na het ontbijt hebben we nog wat tijd om op het terrein op zoek te gaan naar eekhoorntjes, maar we zien ze niet echt. We horen ze alleen van alle kanten piepen, dus ze zijn er wel degelijk. Om half 10 vertrekken we vanaf Beckers Chalets naar de Jasper Tramway voor een gondeltocht naar de top van Whistler Mountain. Het is maar een klein stukje rijden vanaf Beckers Chalet, zodat we ruim op tijd arriveren. Op de parkeerplaats is het al behoorlijk druk, zodat we achter in de rij aansluiten voor de kaartjes. We moeten nog even wachten voordat we naar boven kunnen. Onze gondola vertrekt om 10:21 tjokvol met toeristen. De rit naar boven, een stijging van 973 meter, duurt slechts zeven minuten. Onderweg krijgen we een stortvloed van feiten en wetenswaardigheden over ons heen van de gondelbediende. Het meeste daarvan gaat bij mij het ene oor in en het andere oor gelijk weer uit, maar af en toe zitten er leuke wetenswaardigheden tussen die zeker het onthouden waard zijn. Zoals de kleine boompjes die boven de eigenlijke boomgrens groeien. Ze zijn meer dan driehonderd jaar oud, maar nog geen anderhalve meter hoog. Dat komt doordat ze per jaar slechts een groeiperiode hebben van ongeveer twee weken. Eenmaal boven hebben we een werkelijk prachtig uitzicht over zes bergketens, een groot aantal meertjes, verschillende rivieren en het dorp Jasper. Zelfs Mount Robson, de hoogste berg van de Canadese Rockies, is op een afstand van vijfenzeventig kilometer goed te zien. Ook Mount Edith Cavell is herkenbaar tussen de toppenzee. Het uitzicht is echt schitterend! Bovenop de berg maken we een wandeling naar de summit en onderweg zien we slechts 1 grond eekhoorn. Bovenop de top is het een stuk frisser en waait er ook een enorm stevig  windje. Gelukkig hebben we genoeg kledingstukken bij ons om het niet koud te hebben. Onderweg naar beneden komen we langs een enorm rotsblok, die we echt even moeten beklimmen voor wat leuke fotootjes. Terug op de parkeerplaats zien we dat een malloot zijn auto naast die van ons heeft gepropt op een plek waar helemaal niet geparkeerd mag worden, weer een deuk erbij!

Rond 1 uur verlaten we de parkeerplaats en rijden we naar de Miette Hot Springsroad. Onze eerste stop is bij de Jasper Park Collieries. Dit was een rondwandeling over een geasfalteerd paadje langs een verlaten koolmijn. Is niet echt iets waar je wild enthousiast van word. Volgende stop was bij de Punchbowl Falls. Slechts een kleine parkeerplaats langs de kant van de weg midden in de bocht markeert deze waterval. Het water horen we al vanaf de auto naar beneden kletteren, maar vanaf de burg kijk je precies op de waterval. Niet echt de ideale positie. Het pad loopt nog een stukje verder naar een uitkijkpunt, maar hiervandaan zie je echt helemaal niets. We zien dat het gaas van het hek aan de onderkant open is. Zo te zien zijn daar mensen onderdoor gekropen. Ik heb nog me bedenkingen, maar Jeroen is er al onderdoor voor ik er erg in heb. We lopen over een heel smal, stijl en glibberig paadje, totdat we recht tegen over de waterval staan. Het loont inderdaad de moeite, maar toch heb ik wel wat last van knikkende knieën. Na de nodige foto’s ga ik gauw weer terug naar veilige grond! Na dit spannende avontuur vervolgen we onze weg de berg op richting Miette Hot Springs, met 53.9°C de heetste warmwaterbron van de Rockies. We parkeren de auto op de enorme parkeerplaats die vol staat met nieuwsgierige en hongerige Bighornsheep (dikhoornschapen). Helemaal rechts op de parkeerplaats loopt een korte wandeling naar de oude spring. Hier zien we de vervallen resten van het oude badhuis. Het nieuwe complex valt een beetje tegen, zodat we niet besluiten om er in te gaan baden. We rijden een klein stukje terug naar het Miette Hotspring Restaurant, waar we een heerlijke 12 inch Hawaï pizza bestellen.

Om 6 uur vertrekken we naar de Celestine Road uit Darwins boekje voor een mooie zonsondergang. Helaas is de weg na de brug afgesloten zodat we moeten omkeren. Vervolgens slaan we af naar de Maligne Road voor een zonsondergang op Maligne Lake. Onderweg komen we een enorme kudde wapiti’s met jong tegen. Ze zijn helemaal niet bang zodat we ze gemakkelijk kunnen fotograferen vanaf de auto. Maar de rust wordt hevig verstoort door een stelletje natuur barbaren, die totaal de regels aan hun laars lappen. Ze stappen met z’n zessen uit de auto en lopen op de dieren af, die er vervolgens vandoor gaan. Gek hè! Op de Maligne Road zien we langs de weg een hert en een muildierhert met 2 jongen lopen. Het is inmiddels te donker om te fotograferen, zodat ik met mijn oude camera wat filmpjes maak. Eenmaal bij Maligne Lake zijn we net te laat voor een mooie zonsondergang. Toch maken we nog wat fraaie plaatjes van het meer met een lange sluitertijd. We worden wel gek van de muggen, die ons gretig te lijf gaan. Voordat we het weten is het 9 uur en tijd om terug te gaan naar Beckers Chalet. Onderweg zien we nog een paartje Wapiti’s, maar het is nu ook te donker om te filmen. Op de weg langs Medicine Lake moeten we ineens uitwijken voor een aantal flinke rotsblokken. Waarschijnlijk door wat dikhoornschapen naar beneden getrapt. Een uurtje later komen we weer bij de lodge aan, waar we snel onder de douche duiken en onder de wol kruipen.