We zijn ook vandaag weer netjes op tijd wakker en net voor de wekker. Op ons gemak maken we ons gereed voor het ontbijt. Tot onze grote verbazing zitten er al een aantal mensen van onze groep aan het ontbijt en dat op hun vrije dag. We genieten weer heerlijk van de bruine broodjes en al gauw krijgen we gezelschap van Jan en Astrid. We moeten nog even langs de receptie, want de wc-rol is weer eens op en we hebben gisteren geen nieuwe gekregen. Om iets over achten worden we opgehaald door een meneer die met ons de El Misty wil gaan beklimmen. Mirjam is er gelukkig bij en vertelt dat dit niet de afspraak was, maar de meneer toont zijn bonnetje met onze namen erop. Er wordt gebeld, maar ineens komt er nog een auto met drie fietsen erop en dit lijkt ons een beter plan. We maken kennis met Gonzales en stappen in. Het eerste gedeelte van de rit gaat dwars door de stad en tot onze verbazing van de El Misty vulkaan vandaan, maar zo gauw we de stad uit zijn koersen we richting El Misty. Het asfalt maakt plaatsvoor een heerlijke zanderige en stenige weg met veel hobbels en bobbels. We worden naar de voet van El Misty gebracht op een hoogte van 3415m. Hier worden de fietsen afgeladen en kunnen we aan ons avontuur beginnen. De eerste meters zijn best zwaar en vooral de polsen krijgen het zwaar te verduren. Nadat we wat meer vertrouwen in onze mountainbike hebben, schroeven we het tempo wat op. Het is heerlijk genieten en het uitzicht is grandioos. Helaas hangt er wel een enorme smog laag boven de stad. Gonzales vertelt dat hij de El Misty in 1992 heeft beklommen en dat hij toen vanaf de top de zee in de verte kon zien liggen, ongelofelijk.

Na een klein half uurtje komen we al beneden aan. We vervolgen onze weg naar een dorpje iets verder op. Het zand heeft inmiddels plaats gemaakt voor asfalt en we zoeven lekker naar beneden, totdat de weg behoorlijk begint te stijgen. We beginnen enthousiast met de gedachte dat dit maar een klein stukje is, maar er komt maar geen einde aan de beklimming. Op een gegeven moment moet ik toch echt afhaken en ga ik een stukje lopen. Het is een pittige beklimming, die wel erg mooie uitzichten oplevert. In het stadje zelf bezoeken we de bijbehorende kerk. Op het centrale plein eten we een klein hapje en wisselen we emailadressen uit voor de foto's die Gonzales heeft gemaakt. Rond 12 uur komen we weer bij het hotel aan en zien we dat de rafters ook net zijn gearriveerd. Ook zij hebben het prima naar hun zin gehad. We brengen de spullen naar de kamer en eten bij het restaurant van het hotel een heerlijk groentesoepje om weer een beetje op krachten te komen. We krijgen al snel gezelschap van Tiny.

Na de lunch gaan we op weg naar Juanita in het Museo Santuario Andino van de katholieke universiteit. De entree kost 30 SOL en we moeten onze rugzak en water afgeven bij de balie. We krijgen eerst een filmpje van ongeveer 20 minuten te zien over de expeditie na de vondst van Juanita. Vervolgens worden we rondgeleid door een alleraardigst meisje die ons veel verteld over de gedane vondsten. Er staan diverse vitrines met gevonden aardewerken en andere offers. Ook zien we diverse goed bewaard gebleven kledingstukken, zoals mantels en sandalen. Het klapstuk is natuurlijk Juanita zelf die in een glazen vitrine met een temperatuur van -20°C wordt tentoongesteld. Na dit bijzondere bezoek gaan we op zoek naar een supermarkt om wat inkopen te doen voor de komende dagen. Het is uiteraard weer flink zoeken, maar bepakt en bezakt komen we de supermarkt weer uit. Op het mooiste plein van Peru, Plaza de Armas, maken we snel nog wat mooie foto’s van de kathedraal. Deze kathedraal neemt de hele noordzijde van het plein in beslag. De massieve neoclassicistische façade komt heel stabiel en grotesk over, alsof het voor de eeuwigheid is gebouwd. In de linkerhoek, vanaf de kathedraal gezien, ligt het prachtige Iglesia La Compañía. Dit kunsthistorisch juweel heeft onmiskenbaar veel indiaanse trekken, welke vooral goed te zien zijn aan de gezichten van sommige engelen op de rijkversierde voorgevel. Eén engel draagt zelfs indianenveren op het hoofd. Via de San Francisco straat lopen we terug naar het hotel. Onderweg komen we Emmy en Corrie tegen bij een pinautomaat. Corrie krijgt het niet voor elkaar om geld uit het ding te krijgen, zodat wij een poging wagen. Bij ons lukt het wel, zodat Corrie nog een poging waagt en met succes. Het laatste stukje lopen we alleen verder. Rond kwart voor 5 zijn we weer terug bij het hotel. Op het grasveld bij het zwembad komen we Greet en Willy tegen. Willy ligt lekker relaxed in een hangmat, die we plotseling een slinger geven. Hij moet er kostelijk om lachen.

Terug op de kamer begin ik gauw met mijn verslag en gaat mams lekker onder de douche. Ik loop nog even terug om bij Mirjam het formulier van de Reality Tour te vragen, zodat ik dat in het verslag van gisteren kan integreren. Om kwart voor 7 hebben we met Corrie en Emmy bij de ingang van het hotel afgesproken voor het diner. Eenmaal aangekomen horen we dat Tiny, Adriaan, Betty en Otto ook hebben afgesproken en gaan we met zijn achten op pad. We gaan bij het eerste de beste restaurant naar binnen en komen bij 'La Quinta' uit. De ober is wat warrig en onhandig. Meerdere malen moeten we uitleggen hoeveel we van wat willen hebben. Ondanks al het geklungel gaat het toch bijna helemaal goed op 1 biertje na. We hebben een heerlijke Lasagne el Gratin besteld, omdat de ravioli op is. Na afloop zien we de ober de fooi direct in zijn zak stoppen. Voordat we het hotel binnen gaan, pinnen we nog even snel aan de overkant, want de komende 3 dagen is er namelijk geen gelegenheid meer voor. Rond 9 uur zijn we weer lekker op de kamer om de koffer in te pakken en het verslag af te maken.