Vandaag de eerste dag zonder wekker, yeah! Heerlijk relaxed geslapen totdat de oogjes uit zich zelf om 7 uur opende. Op ons gemak gewassen en aangekleed. Rond half 8 gaan we richting het ontbijt met onze vuile was. Tiny laat ons zien waar we deze kunnen brengen. Het blijkt toch nog een flinke was van 4½ kilo. Vervolgens gaan we gedrieën naar de ontbijttuin, waar nog niet veel mensen van onze groep aanwezig zijn. Het buffet is heerlijk uitgebreid en zelfs met bruine broodjes. Algauw schuiven Betty en Otto bij ons aan. Om 10 uur vertrekken we met een flink deel van onze groep voor de Reality Tour van Miguel Fernández Cayetano. Deze Miguel verdiept zich in de sociologie op een autodidactische wijze. Hij gaat ons laten zien hoe de 'gewone' Peruaan overleeft in zijn eigen land. We gaan als eerste op weg naar een werkplaats waar het vulkanische gesteente Sillar door hele families op een traditionele manier wordt ontgonnen, om later te gebruiken voor de constructie van gebouwen. Mannen werken hier onder erbarmelijke omstandigheden de hele dag door met gevaar voor eigen leven. Ze splijten de stenen tot het geschikte formaat en dit gaat niet altijd zonder slag of stoot. De kerel bij wie we komen kijken, heeft vorig jaar nog een groot deel van zijn hand verloren door het plots omvallen van zo'n gigantische rots.

Aansluitend gaan we op weg naar één van de vele buitenwijken van Arequipa en brengen we een bezoek aan een begraafplaats voor de armen. Een stukje grond kost hier gemiddeld zo'n 1500 à 2000 SOL. De begraafplaats heeft ook een bepaalde indeling. Mensen die bijvoorbeeld zelfmoord hebben gepleegd liggen bij elkaar. Ook kleine kindertjes die voor hun eerste levensjaar, en dus niet gedoopt zijn, overlijden liggen bij elkaar. Er is ook een gedeelte waar de kisten in de muur kunnen worden geschoven. Op de begraafplaats zelf is het redelijk druk en worden we snel gadegeslagen door nieuwsgierige dames die even komen kijken. Vanaf de begraafplaats rijden we verder naar de Wawa Wasi, een kinderdagverblijf voor de kleintjes. We worden met open armen onthaalt. Een van de kereltjes vliegt ons allemaal om ons nek. Het huisje is erg klein, zodat het wat lastig is om goed foto’s te maken. Maar als het dan eindelijk lukt en de kindertjes zien hun zelf terug op de foto beginnen ze spontaan te lachen. We worden net zo uitbundig uitgezwaaid als dat we werden onthaald.

We rijden nu verder naar een Comedor popular, een openbare gaarkeuken, waar dames uit de buurt om de beurten koken voor hun buurtgenoten. Zo'n maaltijd kost voor de gewone buurtbewoners 3 SOL, maar kinderen, invaliden en ouderen mogen gratis eten. Het geld wat ze dan verdienen gebruiken ze de volgende dag weer om boodschappen mee te doen. Om de beurt nemen we een kijkje in de kleine maar efficiënte keuken. Er is al een dame aan het werk en ik moet zeggen; het ruikt verrukkelijk. Als laatste bezoeken we een de openbare markt, waar we onze ogen uitkijken vooral op de vleesafdeling. We zien gedroogde kikkers, schapenkoppen, koeienneuzen, stierenballen, kippen met complete inhoud enz. We moeten er maar niet al te veel bij nadenken anders ga je echt over je nek. De dames die achter de toonbank staan, lachen zich rot bij het zien van onze gezichten. De fruitafdeling is lekker gekleurd en fleurig om te zien. De appels, sinaasappels en aardbeien kosten haast niets. De opbrengst van deze tour wordt tijdens de eindejaarsfeesten gebruikt om de kinderen in de Wawa Wasi en de mensen van de Comedores populares een fijn kerstfeest te geven en om deze projecten te voorzien van nieuwe materialen, zoals kookfornuizen, bedden en stoelen.

Om half 2 komen we weer bij het hotel aan. We nemen afscheid van Miguel en verzamelen in de ontbijttuin. Mirjam is namelijk net gebeld door de touroperator dat er nog steeds stakingen zijn op de weg tussen Puno en Cuzco. We moeten gaan kiezen of we dit traject via een omweg willen rijden of via het vliegtuig. Aangezien de vliegtickets op beginnen te raken, moeten er nu al een besluit worden genomen. De meeste vinden het vliegtuig niet echt een optie, omdat we dan heel veel van het land gaan missen en de kosten die eraan verbonden zijn ($139) zijn ook niet gering. Bovendien kunnen de stakingen tegen de tijd dat wij daar moeten rijden al opgelost zijn. Niemand kiest er uiteindelijk voor om te gaan vliegen. We gaan snel even lekker wat lunchen bij het restaurant van het hotel. We blijken niet de enige te zijn met dit idee, want er zitten er al meer. We bestellen weer een heerlijke sandwich met kip en 2 limonade. We hoeven dit keer eindelijk niet zo lang te wachten totdat het eten arriveert. Tijdens het eten probeert Adriaan te achterhalen hoe oud Otto is, maar die geeft geen krimp zodat Adriaan uiteindelijk nog zonder feiten de tafel verlaat.

Om 3 uur vertrekken we al lopend met vrijwel de gehele groep naar het Monasterio de Santa Catalina. In dit in 1580 gebouwde en in de 17de eeuw uitgebreide klooster leefden 450 nonnen als kluizenaars met ruim 500 bedienden. Santa Catalina hanteerde strenge selectiecriteria: alleen novicen van Spaanse afkomst met een absoluut onberispelijk verleden en met een aanzienlijke borgsom van 1000 gouden pesos werden toegelaten. Bovendien moesten ze de zwijgplicht respecteren. Het gebouwen complex doet nog altijd dienst als klooster. We krijgen een rondleiding van ruim 2 uur door een super magere dame Ada genaamd. We zien kapellen, keukens, wasruimtes, vergaderzalen, boetecellen en zeer grote araucariabomen.

Na de tour lopen we samen met Mirjam even naar het VVV-kantoor voor een plattegrondje van de stad. Op het Plaza de Armas kleurt de kathedraal prachtig door de ondergaande zon. We lopen samen met Corrie en Emmy terug naar het hotel. Terug op de kamer pakken we snel de dollars die we aan Mirjam moeten betalen voor onze mountainbike tocht van morgen. We douchen nog even snel voordat we om 7 uur naar het diner gaan. We hebben samen met Emmy en Corrie afgesproken in het restaurant van het hotel. Emmy en Corrie gaan voor de kip en wij voor de lasagne. Het wordt uiteindelijk weer erg ongezellig eten, want pas als zij hun bord leeg hebben krijgen wij ons diner eindelijk. Het smaakt gelukkig weer verrukkelijk. Na het diner gaan we op zoek naar onze was, waar we komen voor een dichte deur te staan. We lopen door naar de receptie en vragen daar om onze was. De jongen achter de balie heeft het erg druk, maar rent op een gegeven moment weg en komt terug met onze was. Netjes ingepakt en opgevouwen. Terug op de kamer uiteraard even de aantallen gecheckt, maar dat klopte keurig. Snel het verslag en de foto’s bekeken voordat we rond 10 uur weer onder de wol kruipen.