De dag begint weer lekker vroeg en wel om half 6. Ik heb gelukkig prima geslapen en lig nog even wat te soezen. Om 6 uur zijn we gereed voor het ontbijt in het hotel. Het is dit maal niet inbegrepen, maar we hebben geen zin om stad en land af te lopen voor broodjes. Bovendien is het een ontbijt buffet. Ik heb absoluut nog geen trek, maar met geweld prop ik toch 2 bruine boterhammen met kaas naar binnen. Om 7 uur zijn we gereed voor vertrek. Helaas hebben we weer 2 nieuwe zieke in ons midden, Ria en André die helaas niet mee kunnen. We vertrekken met 10 fietstaxi’s naar de haven voor de boot. Mirjam blijft even in het hotel, omdat er een dokter is besteld voor André. Het is een leuke rit en we hebben ontzettend veel lol. We worden vlak voor de haven bij een winkeltje afgezet, zodat we nog wat eten en drinken kunnen kopen. Vanaf het winkeltje lopen we gezamenlijk naar de boot. Eenmaal in de boot wachten we nog even op Mirjam die met de taxi onderweg is.

De boot heeft 2 verdiepingen. Er kunnen maximaal 8 mensen op het dak. Het is een heerlijke tocht, waarbij we prachtig weer hebben. We varen als eerste naar de Islas Flotantes (letterlijk: drijvende eilanden) in de Punobaai van het meer. Deze eilanden worden bewoond door de Urostam, een indianenstam. Er zijn ongeveer 80 eilanden met ongeveer 250 Uro-indianen. Wij bezoeken een van die eilandjes Tupiri Kili genaamd. De eerste stappen op het eiland zijn zweverig. We worden hartelijk onthaalt door de dames van het eiland. We verzamelen in een grote kring en krijgen uitleg over de bouw van de eilanden. De drijvende eilanden bestaan uit metersdikke lagen bies (Scirpus totora) dat steeds opnieuw moet worden vervangen, omdat de onderste laag in het koude water haar drijfvermogen verliest en langzaam maar zeker wegrot. De fotogenieke balsas, bootjes in de vorm van kano's, worden van datzelfde bies gemaakt en gaan gemiddeld 6-12 maanden mee.

Na de uitleg worden we in kleine groepjes uitgenodigd om in de huisjes te kijken. Wij bezoeken met een redelijk grote groep een groot huis van 2 gezinnen. Het leuke is dat ze hoe primitief dan ook toch een zwart-wit teeveetje hebben en een zonnecel buiten op het terrein. Aansluitend kunnen we natuurlijk een kijkje nemen bij hun koopwaar. We laten ons verleiden tot de aankoop van een wc-rollenhouder althans dat is wat wij denken dat het is (25 SOL) en 2 leuke hangertjes (5 SOL). Op het eiland staat ook een uitkijktoren. Hier vanaf hebben we een mooi uitzicht over het gehele eiland en de omringende omgeving. Tegen het einde van ons bezoek krijgen we een nieuwsgierige reiger op bezoek, die om vis komt bedelen. We verlaten het eiland op een wel heel bijzonder balsas van 2 verdiepingen. Het is heerlijk varen. Er zijn zelfs een paar groepsleden die gaan peddelen. Ik lig lekker in een van de punten en geniet van het uitzicht.

Terug bij het eiland stappen we weer over in onze motor boot en beginnen we aan onze lange tocht naar het eiland Taquile. Deze tocht duurt ongeveer 3 uur. Boven op het dek is het behoorlijk fris maar met wat extra laagjes is het goed uit te houden. Rond half 1 arriveren we bij het 6 km lange en anderhalve km brede eiland. Eenmaal aangemeerd staat ons een zware wandeling naar boven te wachten. Het pad is stijl en dankzij de behoorlijk hoogte ook zwaar om te lopen. Ieder loopt zijn eigen tempo en af en toe krijgen we uitleg van onze gids Juber. Rond 1 uur zijn we boven op het 'centrale plein'. Hier hebben we even een kwartiertje de tijd om te genieten van het uitzicht en om bij te komen van de wandeling. Vanaf het plein lopen naar onze lunch plek. Ergens achter de huisjes verscholen word de tafel voor ons gedekt en krijgen we een heerlijk soepje als voorgerecht en een uitstekende forel als hoofdgerecht. Rond 2 uur is het tijd om te vertrekken. De lucht is inmiddels behoorlijk betrokken, zodat we toch wel benieuwd zijn naar de watercondities. Maar voordat het zover is moeten we eerst nog een 80 treden tellende trap afdalen. Dat is net zo’n behoorlijke inspanning als de heenweg, maar nu krijgende knieën en bovenbenen het zwaar te verduren.

Half 3 zijn we beneden en moet er veel moeite gedaan worden om de boot aan de kade te krijgen om in te kunnen stappen. Er staat een behoorlijke wind en op het meer zijn behoorlijk witte schuimkoppen zichtbaar. Nadat iedereen is ingestapt begint de terugtocht. Het eerste stuk is echter erg ruig en sommigen zitten met grote ogen naar de enorme golven te staren. Af en toe vraag ik me ook af waarom de kapitein niet tegen de golven in vaart in plaats van zijwaarts tussen de golven in. Gelukkig word het een stuk rustige als we het open water verlaten. De terugtocht duurt nu wel beduidend wat langer, want we komen precies om 6 uur in de haven van Puno aan. Het is inmiddels donker en koud als we aan wal gaan. Op de pier maakt Betty een behoorlijke schuiver en valt met haar hoofd op de grond. Binnen de kortste keren heeft ze een enorme blauwe bult op de linkerkant van haar hoofd. Als ze van de schrik is bekomen, lopen we gauw verder naar de bus want de temperatuur is niet echt aangenaam. Met een klein busje worden we naar ons hotel gebracht. Het is nog steeds niet duidelijk hoe de dag van morgen er uitgaat zien. Aangezien er nog steeds wegversperringen zijn ondanks het akkoord voor de waterkrachtcentrale. In Puno is het een drukte van jewelste want er is een een of andere optocht aan de gang. We zien diverse dansende mensen en horen vrolijke muziek. Rond 7 uur zijn we in ons hotel, waar we snel onze spullen op de kamer zetten om vervolgens wat boodschapjes te doen voor morgen. De rest van de avond genieten we van de vrije tijd en werken we aan de foto’s en het verslag.