Ook vandaag weer lekker vroeg uit de veren en wel om zes uur. Kort nadat de wekker afloopt, worden we ook nog eens gebeld door de receptie met een ‘echte’ wake up call. Vanaf half 7 kunnen we weer aanvallen voor het ontbijt, en met aanvallen bedoelen we dan ook echt aanvallen want om 7 uur worden we opgehaald met een busje. Precies 7 uur staan we allemaal gereed maar geen busje, dan blijkt dat we VANAF 7 uur worden opgehaald, grrr  Kwart over 7 komt het busje pas aan. We worden met het kleine busje naar een overstap punt voor een grote toeristen bus gebracht, dit blijkt helemaal aan de andere kant van de stad te zijn. Na een uurtje rijden komen we bij de ingang van het park aan en komt de loket beambte in de bus de intree van het park (60 pesos pp) ophalen. Grappig is dat de man alle biljetten tegen het licht houd om te checken of ze wel echt zijn. De weg na de entree zit vol met bochten en kronkels, waardoor ik goed gefocust naar de weg moet blijven kijken. De spanning is echter best wel hoog, want na iedere bocht hopen we om een glimp van de gletsjer op te vangen, maar voordat het eindelijk zover is zijn we al een tiental bochten en kronkels verder. Om half 9 bereiken we dan eindelijk de opstapplaats van de boot die ons naar de andere kant van het meer brengt waar onze minitrekking over de gletsjer zal plaatsvinden.

    De overtocht duurt ongeveer 10 minuutjes en levert ons de eerste echte beelden van de gletsjer op. Aan de overkant kunnen we in het hutje onze overtollige spullen opslaan en gebruik maken van het toilet. Vervolgens worden we in 2 groepen opgedeeld, eentje voor de Spaanstalige en eentje voor de Engelstalige. Ik duik nog even in de bak met handschoenen want de vingerloze die ik bij me heb, blijken toch niet echt geschikt te zijn. Met zijn allen beginnen we eerst aan de wandeling door het bos. Na 10 minuutjes arriveren we op een soort strandje aan de voet van de gletsjer waar we uitleg krijgen over het ontstaan en de groei van de gletsjer. Vanaf dit punt word de groep wederom opgesplitst in drie groepen. Els was erg gewiekst, want er moesten 5 man uit onze groep verdwijnen, een stel had zich al vrijwillig aangeboden en de andere werden even door Els aangewezen want er zat nog een groep van 4 tussen dus die kon het beste overstappen en het lukte nog ook. Vervolgens lopen we naar een tweetal hutjes waar we onze crampons (stijgijzers) om krijgen. Hiervandaan lopen we naar het begin van de gletsjer waar ons avontuur eindelijk kan beginnen maar voordat het daadwerkelijk zo ver is, krijgen we uiteraard eerst nog wat uitleg hoe we de crampons moeten gebruiken. Als alles verteld is, lopen we in een lange rij achter elkaar naar boven. Het is een koddig gezicht al die mensen die ietwat ‘spastisch’ wijdbeens op het ijs naar boven klauteren. Eenmaal bovenop de gletsjer hebben we een machtig uitzicht. Overal waar je kijkt ligt ijs. Als we heel stil zijn en goed luisteren dan horen en zien we het ijs kraken en bewegen. De gletsjer schijnt per dag maarliefst 3 meter, vooral in het midden, te verschuiven.

    Na ruim 2 uur lopen, is het eindpunt in zicht maar voordat we aan de whisky kunnen, moet er nog een spectaculaire afdaling genomen worden. Een voor een gaan we stapje voor stapje naar beneden. Uiteraard worden we hierbij begeleid door onze begeleiders. De mijne heeft het volste vertrouwen in mijn kunnen zodat hij me meeneemt naar een nog steiler punt. Gelukkig gaat het helemaal goed en kom ik zelfs helemaal zonder hulp beneden. Ook de rest van de groep doet het goed en komt heelhuids beneden. Om deze overwinning te vieren is het tijd voor de après-ski. Op de tafel vinden we whisky en koekjes. Aangezien wij geen drinkers zijn, nemen wij genoegen met een heerlijk glas oeroud water en ijs van de gletsjer. Helaas zit de tocht er op na deze versnaperingen en lopen we terug naar de hutjes om de crampons eigenhandig te verwijderen. Vervolgens lopen we op ons eigen tempo terug naar de grote hut waar onze spullen staan. Via een boardwalk door het bos lopen we op ons gemak terug. Tussendoor maken we uiteraard nog wat mooie foto’s want het blijft een geweldig gezicht die gletsjer.

    Terug bij de hut hebben we nog even de tijd om met zijn allen te lunchen aan een picknick tafel, maar de temperatuur begint flink te dalen, zodat we niet echt lekker meer zitten  We hebben nog niet zo koud gehad, zelfs niet tijdens onze tocht over de gletsjer. Om kwart over 1 komt de boot ons weer ophalen en varen we weer mooi langs de enorme gletsjerwand. Vol verwachting kijken we naar de wand in de hoop dat er een enorm stuk ijs zal afbreken maar helaas. Terug in de bus worden we naar het reguliere uitkijkpunt gebracht. Dat is nog iets van 15 à 20 minuten rijden (aankomst 2 uur). Hier hebben we slechts een uurtje de tijd om naar de verschillende uitkijkpunten te lopen. We proberen zo snel mogelijk de hele meute achter ons te laten zodat we goed kunnen doorlopen naar het laatste uitkijkpunt. Dat punt valt een beetje tegen want de bomen versperren het uitzicht en we zien eigenlijk de hele gletsjer niet meer. Maar helemaal boven hebben we wel een prachtig uitzicht. Vanaf dit punt zien we goed hoe de ijsmassa in vroegere tijden tot bij het schiereiland kwam en daar de rotsbodem heeft bekrast en gepolijst. Deze afsluiting zorgde er eens in de 4 à 5 jaar voor dat de Brazo Rico geen verbinding meer had met het Canal de Los Témpanos, dat het gletsjerwater naar het Lago Argentinia brengt. Als dat dan gebeurde steeg het waterpeil in de Brazo Rico totdat de druk op de ijsdam aan de zuidwestkant van het schiereiland zo groot werd, dat het water met een geweldige kracht een opening forceerde. Sinds 1988 is de gletsjer niet meer tot aan het schiereiland gekomen een bewijs van de wereldwijde klimaat verandering als je mij vraagt. We genieten heerlijk van het uitzicht en ineens zien we ineens een enorm stuk ijs afbreken, wat een lawaai! Bij het tweede uitkijkpunt staat de rest van de groep te wachten op nog een stuk vallend ijs, en ja hoor het puntje waarvan al eerder stukken zijn afgebroken valt nu helemaal naar beneden. Inmiddels is het helaas alweer tijd om te vertrekken en nemen we afscheid van dit prachtig natuurspektakel. Iedereen is netjes op tijd boven zodat we 5 over 3 wegrijden bij de Perito Moreno. Het is dan nog een uurtje rijden naar El Calafate waar iedereen netjes word gedropt door de bus. Onze hele groep (behalve Frans) stapt uit in het centrum van de stad.

    We slaan ons avond eten in bij de supermarkt, want we hebben niet echt veel zin in een groot diner. De broodjes van de lunch waren zo enorm groot dat we eigenlijk nog steeds vol zitten. Voor bij de koffie kopen we een heerlijk stuk chocolade.  We moeten ook meteen weer op zoek naar een pinautomaat, maar de 2 die we vinden zijn beide leeg of kapot. Dan maar terug naar het hotel. Bij de taxi remise krijgen we weer supersnel een taxi te pakken en worden we voor 12.40 pesos naar het hotel gebracht. De chauffeur is er niet helemaal bij want als we betalen met 15 pesos krijgen we er 8 terug?! Gelukkig ziet hij zijn fout zelf ook maar daarna geeft hij ons nog 4 pesos terug! We hebben het maar weer terug gegeven. Bij aankomst in het hotel zitten Hans, Lenie, Frans en Jenny aan de borrel. We kletsen gezellig even bij, want Frans en Lenie hebben de boottocht gedaan ipv van de minitrekking. Bij het ophalen van de sleutel krijgen we direct onze was mee. We moeten 2 verschillen zakken betalen omdat donkere en lichte was gescheiden moet worden ingeleverd. Op de kamer hebben we heerlijk de tijd om op ons gemak te tutten, te eten, foto’s te bekijken en het verslag bij te werken. Om half 9 zijn we lekker helemaal klaar, zodat we nog even kletsen en daarna lekker vroeg het bed in duiken. Ma begint wat last te krijgen van een loopneus  en mijn keeltje begint wat te steken, als dat maar goed komt.