Na een onstuimige en warme nacht worden we toch netjes om half 7 van de wekker wakker. Op de kamer is het nog steeds behoorlijk warm en benauwd ondanks dat het raam de hele nacht heeft opengestaan. Buiten blijkt de wind eindelijk te zijn gaan liggen na een hele nacht spoken. Op 7 uur kunnen we aanschuiven aan het ontbijt. Iedereen is er vanmorgen vroeg bij, zou het iets te maken hebben met de warme kamer?! Helaas blijkt het ontbijt net zo eenvoudig als het hotel te zijn en moeten we het zonder echt beleg doen. Gelukkig is de kip van gisterenavond nog niet echt verteerd, zodat er ook niet echt veel trek is. Na het ontbijt gaan we nog even snel naar de kamer om de tanden te poetsen en de koffer te halen. Kwart voor 8 lopen we richting de receptie met de koffers. De chauffeurs staan ons al op te wachten en nemen onze koffers over en laden ze in de bus.

    Netjes op tijd vertrekken we vanaf het hotel voor wederom een hele lange zitdag in de bus. Na nog geen 10 minuten rijden hebben we al onze eerste korte fotostop stop bij een kapelletje voor Gauchito Gil: een Argentijnse Robin Hood. Gauchito Gil is een koosnaampje voor Antonio Gil Nuñez. Volgens de overlevering werd hij in 1847 in de provincie Corrientes in Argentinië geboren. In zijn jeugd werd hij evenals de plaatselijk politiecommandant verliefd op een meisje. Gil werd het leven zo zuur gemaakt, dat hij zich aanmeldde bij het leger om te ontsnappen aan de toorn van de commandant. Het leger was net in oorlog met Paraguay en 5 jaar lang vocht Gil mee in deze oorlog. Na deze oorlog werd Gil, net als veel anderen bevolen om meteen door te vechten in de burgeroorlog, maar Gil weigerde dit en vluchtten samen met enkele vrienden opnieuw weg. Dat werd het begin van een leven van vluchten. De heren begonnen zich toe te leggen op het stelen van de rijken en het geven aan de armen. Na ruim een jaar werd deze Argentijnse Robin Hood opgepakt en ondersteboven opgehangen aan een boom. Voordat de gebruikelijke straf voor deserteurs, het afhakken van het hoofd, werd uitgevoerd vertelde Gil zijn beul het volgende: 'als je thuis komt tref je je zoon ernstig ziek aan en hij zal slechts genezen als ik begraven wordt.' De beul had hier geen boodschap aan, en het dooie lichaam werd gewoon achter gelaten. Maar de zoon van de beul bleek inderdaad ineens ziek te zijn waardoor de beul terugkeerde om alsnog Gil te begraven. Bij thuiskomst bleek de zoon inderdaad weer genezen. Dit zogenaamde wonder, samen met de eerder opgebouwde status van volksheld, was genoeg om van Antonio Gil een (schijn)heilige te maken voor het Argentijnse volk. Nu, anderhalve eeuw later, komt dit vooral tot uiting langs de wegen in heel Argentinië, waar kapelletjes zijn opgericht voor Gauchito Gil. Bij deze kapelletjes laten de weggebruikers van alles achter voor Gauchito Gil, om maar een voortvarende reis te hebben. Gauchito Gil schijnt vooral van wijn en roken te houden en zijn lievelingskleur is hoe kan het ook anders rood... Als we allemaal in de bus zijn, blijkt Hans zijn zonnekapje kwijt te zijn. Samen met Jeroen en een van de chauffeurs gaan ze op zoek. Net op het moment dat ze het hebben opgegeven en terug lopen naar de bus ziet Jeroen hem liggen op de grond.

    Onze eerste koffiestop is rond half 10 bij een benzine station, waar de koffieautomaten zo goed als leeg blijken te zijn. De koffieklanten komen met een bak slootwater terug. Anouk kreeg het zelfs voor elkaar om met alleen een beker heet water terug te komen. De tweede stop is een  klein uurtje later in een mooi en keurig koffiehuisje in de middle of nowhere. Als we de bus uitstappen blijkt het bij lange na geen prachtig en rustig weer te zijn. Er lijkt wel windkracht 10 te staan. Zelfs de bus word heen en weer geblazen. Eenmaal binnen merken we weer weinig van de wind. We zijn echt net op tijd, want als we allemaal aan de koffie zitten komt er een heel konvooi met militairen hun koffiekannen vullen. Vanaf dit keurige koffiehuisje is het wederom een lange zit naar onze volgende stop, zodat we rond half 1 besluiten om lekker alvast onze broodjes met smeerkaas in de bus op te eten. Pas om 2 uur arriveren we bij ons lunch adres, een klein wegrestaurantje. Hier word erg chaotisch gewerkt, zodat het maarliefst 25 minuten voordat iedereen eindelijk koffie heeft. Ruim voor de afgesproken tijd zijn we allemaal weer gereed voor vertrek. Langzaam zien we steeds meer besneeuwde bergtoppen boven de uitgestrekte vlakte uittorenen. Het is nog ruim 2 uur rijden voordat we in El Calafate aankomen. Onderweg maken we nog even snel een korte fotostop bij het Lago Argentina. Via de startbaan van het oude vliegveld rijden we naar ons hotel. De omgeving ziet er niet echt spik en span uit. El Calafate blijkt een grote vuilnisbelt te zijn. De ‘echte’ vuilstort ligt aan de voet van het stadje waar de wind vrijwel altijd als eerste langs komt, waardoor er overal aan de hekken plastic zakjes hangen. Het ziet er werkelijk niet uit.

    We hebben slechts een kwartiertje de tijd om alle spullen op de kamer te zetten en de was uit te zoeken, want om half 6 vertrekken we alweer richting het stadje met de bus om het vogelpark te bezoeken. Maar voordat we de bus instappen, krijgen we eerst een enorme stortvloed aan informatie te verwerken. Op de hoofdstraat worden we uitgelaten en spreken we om kwart over 6 bij 'Casa Blanco' af. We gaan eerst even bij de supermarkt langs om inkopen te doen voor de lunch van morgen en overmorgen. De wind blaast nog steeds enorm door de straten en de temperatuur is voor het gevoel rond het vriespunt. Na het shoppen en pinnen lopen we gezamenlijk naar het vogelpark, wat best nog een eindje lopen is. Eenmaal bij de ingang van het park aangekomen, blijkt het om een vogelreservaat te gaan wat helaas niet meer bestaat. Midden door wat dus ooit een reservaat was, wordt nu een nieuwe weg aangelegd. In de verte zien we nog wat restanten van de plas en zien we nog ganzen, flamingo’s en ibissen rondwandelen c.q. vliegen. Terug op de hoofdstraat gaat een ieder zijn weg en duiken wij restaurant 'La Esquina' in voor het diner. Het is inmiddels alweer vrij laat, zodat we geen zin hebben om te wachten op het gezamenlijke diner. We besluiten voor een makkelijke maaltijd te gaan en bestellen beide een halve pizza. Zowel de pizza met de verschillende kazen als de pizza met ananas en ham smaken heerlijk. We besluiten met de taxi terug naar het hotel te gaan, bij de remise hebben we geluk en kunnen we meteen instappen. Het is maar een ritje van slechts 5 minuten en kost ons 12.70 peso’s. We worden netjes voor de deur afgezet. Op de kamer genieten we van een heerlijke warme douche, werken we de foto’s en het verslag weer bij en kruipen we precies om 10 uur onder de wol.