Voordat we het weten is het al weer ochtend en loopt de wekker af. We staan vlug op, zodat we om 7 uur aan het ontbijt zitten. Het is al behoorlijk druk met een hele grote damesgroep als we in de ontbijtzaal aankomen. Het is net als gisterenavond een heerlijk buffet, zodat we alles kunnen pakken wat we willen. Er liggen allerlei soorten brood en beleg, fruit en yoghurt noem het maar op. Als de buikjes goed gevuld zijn, gaan we weer naar boven terug naar de kamer om de spullen te pakken. Om 8 uur vertrekken we richting de Argentijns/Braziliaanse grens. We mogen de paspoorten weer afgegeven aan de chauffeur, want hij regelt de stempels. Iets voor achten (Argentijnse tijd) komen we bij de ingang van het nationale park aan. We moeten zelf een kaartje kopen aan het loket, zodat iedereen uit de bus moet. Precies 8 uur gaan de hekken open en mogen we naar binnen. We zijn een van de eerste, dus is het nog heerlijk rustig. Allereerst krijgen we een uitleg vwb de te maken boottochten. De eerste gaat om de spectaculaire tocht langs en onder de watervallen die is echt super. Aangezien we deze tocht in 2000 al hebben gemaakt, besluiten we hem nu niet te doen. Wel schrijven we ons in voor de ecologische toer, waarbij we op zoek gaan naar kaaimanne en ander wild.

    We nemen afscheid van de rest van de groep en beginnen met een wandeling naar Arrechea waterval via ‘Sendero Macuco’. Een prachtige wandeling door het tropische regenwoud. We zijn een van de weinige die deze wandeling zo vroeg al doen, zodat we weinig tot geen mensen tegen komen. Onderweg zien we veel vlinders en vogels, maar het leuks is toch wel het neusbeertje wat voor ons uit loopt. Het eerste stuk van het pad is vrij recht-to-recht-aan, maar het laatste stuk wordt wat spannender. Via een boardwalk komen we dichterbij de waterval. We nemen als eerste de afslag naar beneden, via een smalle houten trap dalen we af verder de jungle in. Na enkele bochten horen we eindelijk het kletterende water. De waterval ligt behoorlijk verscholen achter enorme rotsblokken, zodat het best moeilijk wordt om hem vast te leggen. Het poeltje waar de waterval in terecht komt, wordt vaak gebruikt als zwembad. Wij hebben helaas geen spullen bij ons zodat we gauw onze weg weer naar boven vervolgen. Als we boven zijn, kunnen we precies recht op de waterval staan wat een heel apart beeld geeft als je naar beneden kijkt. De temperatuur is behoorlijk opgelopen, zodat we eerst even een fles water leegdrinken voordat we aan de terugweg beginnen. Onderweg komen we beduidend meer mensen tegen dan op de heen weg. Precies om 11 uur zijn we bij het beginpunt van de wandeling waar de trein net voor onze neus vertrekt. We besluiten om eerste maar even lekker wat te drinken en te eten want dat hebben we wel verdiend na deze wandeling.

    Na onze break lopen we naar het begin van 'Circuito Seperior' (Upper circuit). Waarbij we achtereen volgens Salto Mbigua, Salto Bernabé, Salto Bossetti en Salto Hermanas bezoeken, die we vanaf verschillende balkons kunnen bewonderen. Bij de Salto Hermanas lopen een aantal neusbeertjes rond die heel brutaal in de prullenbakken klimmen en alles eruit halen. Vanaf het Upper circuit vervolgen we onze weg naar het Lower Circuit (Circuito Inferior) waar het ontzettend druk is met diverse schoolklasjes. We proberen ze hier en daar voor te blijven maar dat valt niet mee. Op de lage balkons, vrijwel tegen de watervallen aan, staan we werkelijk oog in oog met de watermassa’s die als een zondvloed op ons afkomen. Het is moeilijk te begrijpen dat dit natuurgeweld onophoudelijk doorgaat, 24 uur per dag en alle dagen van het jaar. Doordat we bij deze lagere route wat meer door het tropische begroeiing lopen, zien we een heleboel vlinders, salamanders en Leguanen. De laatste meters is het echt rennen geblazen, want we willen persé het treintje van half 2 naar Garganta del Diablo station hebben. Als we op het perron staan te wachten, zien ineens de rest van onze groep aankomen zodat we gezamelijk naar het hoogtepunt gaan. Tien over half 2 vertrekt het treintje naar het spectaculairste deel van de watervallen, namelijk de keel van de duivel ookwel 'Garganta del Diablo' genaamd. Via een stevige, ijzeren catwalk lopen we over de snelstromende Iguazú. Links en rechts van de catwalk zien we restanten van de eerdere loopbruggen, die geheel zijn verwoest door het snelstromende water in de rivier. In het voorjaar van 1992 sloeg de laatste kapot. Sindsdien kon men alleen met snelle boten bij het uitkijkpunt boven de Garganta del Diablo komen. In november 2002 is de huidige catwalk geopend. Na een ongeveer een kilometer op de ijzeren catwalk gelopen te hebben, komen we bij het uitkijkpunt aan. Met een oorverdovend kabaal en gigantische waterwolken stort de rivier de Garganta del Diablo in. Af en toe zien we echt helemaal niks als de wind het opspattende water onze kant heen blaast. In de diepte zien we een heleboel zwaluwen vrolijk heen en weer fladderen en in de watervallen verdwijnen. Aan de overkant zien we 'Posada das Cataratas' liggen. Dit luxe hotel is in koloniale stijl gebouwd en ligt op Braziliaans grondgebied. We genieten op ons gemak van dit prachtige schouwspel, voordat we aan onze terug tocht beginnen.

    Ruim voor de afgesproken tijd zijn we allemaal terug bij het treinstation voor onze ecologische boottocht. Aangezien de lucht er wat dreigend begint uit te zien, doet Jeroen navraag of we niet al eerder kunnen. Een kwartiertje eerder dan gepland, kunnen we op pad. Nadat we allemaal zijn voorzien van zo'n vreselijk onhandig zwemvast, stappen we met 19 man in een rubberen boot. Iedereen moet plaatsnemen op de rand van de boot zodat de roeier in het midden alle ruimte heeft en op zoek kan gaan naar het wild. Het is een kalme tocht waarbij we enkele kaaimannen zien, maar daar blijft het helaas ook bij. De tocht duurt slechts een half uurtje en iedereen is toch wel lichtelijk teleurgesteld over de inhoud van de tocht. Bij het uitstappunt zien we ineens een van de treinen stil staan. De mensen in de trein kijken allemaal nieuwsgierigs vooruit. Na wat navraag door Jeroen, blijkt er een boaconstrictor op de rails te hebben gelegen. Als men zeker is dat hij weer weg is, gaat de trein verder en worden wij met witte 'golfkarretjes' terug naar de treinhalte gebracht. Als we uitstappen, zien we ineens een paar toekans overvliegen. Het laatste stukje lopen we over de 'Green Trail' terug naar de ingang van het park. Op het laatste stuk na de spoorwegovergang zien we zelfs een aantal toekans in de boom zitten. Op het pleintje hebben we nog even de tijd om wat in de winkeltjes te snuffelen, voordat we met ons busje weer terug gebracht worden naar het hotel. Kwart voor 8 Braziliaanse tijd komen we aan in ons hotel, waar we snel onder de douche door duiken om vervolgens samen met Tiny naar het heerlijke dinerbuffet te gaan. We genieten weer volop en laten onze borden weer meerdere malen volgooien. Ook de toetjes tafel wordt weer rijkelijk door ons bezocht. Om half 11 zijn we uitgegeten en keren we terug naar onze kamer. De foto’s worden nog even snel overzet op de laptop en de koffers worden ingepakt. Voordat we het weten is het allang en breed tuktijd, zodat we om kwart voor 12 moe en voldaan ons bed in duiken.