Vandaag een relaxte dag op het programma. We gaan lekker genieten in het nationale park Tierra del Fuego. Het zonnetje schijnt al volop als om zeven uur de wekker afloopt. Rond half 8 lopen we richting de ontbijtzaal. Op het bord bij de receptie zien we ineens dat we pas om negen uur vetrekken. Dat scheelt alweer een half uurtje zodat we heerlijk op ons gemak uitgebreid kunnen ontbijten. We worden keurig voor de deur van het hotel opgehaald met een busje wat ons naar de ingang van het nationale park brengt. Bij de ingang moeten we zelf onze kaartjes kopen, omdat we niet met een gids opgezadeld willen zitten. We worden helemaal bij het meest zuidelijkste postkantoortje gedropt. Hier kunnen meteen die mooie pinguïn stempels halen voor in het paspoort. We kopen hier meteen 3 kaarten die we op de bus doen, uiteraard ook eentje naar onszelf. Als we klaar zijn beginnen we ieder op zich zelf aan de wandeling 'Senda Costera' (8 kilometer). Dit moet een bijzonder fraaie wandeling zijn in het leefgebied van de Yaghan en langs het Beagle-kanaal. Volgens Jeroen wijst de weg zich van zelf en is het onmogelijk om te verdwalen. Bij de eerste de beste splitsing gaat het echter al fout. Het blijkt inderdaad een prachtige route te zijn. Hier en daar komen we plekken tegen waar de hutten van de Yaghan hebben gestaan. Ze zijn te herkennen aan de begroeide heuveltjes van mosselschelpen, die werden gebruikt om voedsel mee te snijden. Ook komen we diverse vogels tegen, zoals ganzen en caracara’s. Bij een fotostop langs de kust ziet ma zelfs een dolfijn door het water klieven. Het pad is afwisselend vlak, tot glooiend en hier en daar ook flink klimmend. Ergens halverwege komen we Jeroen weer tegen. Hij zit op wacht en gaat even checken of alles met iedereen nog in orde is. Het laatste stuk van de wandeling is erg drassig waardoor het soms lastig is om het pad te blijven volgen. Bij het eerste de beste restaurant zien we een groot deel van onze groep zitten, maar volgens ons is dit niet de plek waar we afgesproken hebben. We moeten inderdaad nog een stukje doorlopen, onderweg komen we Jeroen weer tegen die de rest gaat halen. Op de grasvelden zitten ontzettend veel tamme konijn, die zich gewillig laten fotograferen.

    Om 2 uur precies komen we bij de afgesproken plek aan, hier zien we ineens een prachtige caracara op de grond zitten. Ik sluip heel langzaam naderbij om een foto van hem te maken, maar hij zit er niet echt gunstig bij en om nou helemaal in de modder te gaan liggen vind ik ook niet zo’n goed idee. Ietsje verderop zijn wat mensen aan het barbecuen en hier zitten een hele groep caracara’s die dus helemaal niet bang blijken te zijn. Nu moet het toch wel lukken om een mooie plaat te schieten. Het laatste uurtje is zo voorbij en voordat we het weten zitten we alweer in het busje terug naar het hotel. De chauffeur is een beetje druk en maakt een hoop kabaal als blijkt dat we met te veel mensen zijn. Toch mogen we allemaal instappen, maar onderweg moeten er twee overstappen op een ander busje. Driekwartier later komen we in het hotel aan, waar we even nagenieten van de prachtige dag. We nemen heerlijk de tijd om alles te verwerken en ons klaar te maken voor het beveravontuur van vanavond. We worden om kwart over 6 opgehaald met een busje, die ons naar de bevers brengt. Het is nog een aardig eindje rijden voordat we op de plek zijn. We hebben nog steeds alle geluk van de wereld, want het is droog en de zon schijnt nog steeds. Rond 7 uur komen we op onze bestemming aan. Voordat we beginnen aan onze wandeling, gaan we eerst op zoek naar een paar geschikte laarzen. Helaas hebben ze maar een aantal laarzen tot hun beschikking, zodat ik uiteindelijk met maat 40 op stap ga. Na de eerste meters ben ik ontzettend blij met mijn laarzen, want de grond is behoorlijk drassig en hier en daar ligt zelfs nog wat sneeuw. Al gauw zien we het aparte landschap wat geheel door de bevers is verbouwd en gebouwd. Hun constructies van duizenden kleine en grote takjes brengen de waterloop wel enorme schade toe. Bevers komen oorspronkelijk dan ook niet in dit gebied voor. Ze zijn ooit vanuit Canada hiernaartoe gebracht. We lopen via een wankel bruggetje naar een soort eilandje, waar we gaan wachten op de bevers. Enja niet lang na onze oversteekt komt er al een te voorschijn. We staan allemaal stokstijf en kijken bewonderd toe hoe het diertje dichterbij komt om polshoogte te nemen. Het is echt een geweldig gezicht om hem van zo dichtbij te mogen bewonderen. Als hij alles gezien heeft, gaat hij er met een enorme klap van zijn staart vandoor. Even later zien we hem in een ander meertje zwemmen. Alle meertje zijn met elkaar verbonden door onderaardse tunnels. We lopen weer terug naar het midden en gaan naar de andere kant van het gebied. Hier mogen we heel voorzichtig over de dam lopen. Kunnen we zien hoe stevig zo’n bouwwerk is. Ook aan deze kant zien we ineens een bever te voorschijn komen. Af en toe duikt hij onder en zien we hem weer in een ander meertje te voorschijn komen.

    Om 9 uur komen we redelijk verkleumd bij het houten huisje aan, waar het diner op ons staat te wachten. De tafel is gevuld met allerlei kleine koude lekkernijen. In eerste instantie zijn we heel voorzichtig want het lijkt niet veel, maar als de lege schaaltjes worden weggehaald krijgen we 2 grote schalen met empanada's. De ene is met vlees en de andere met groenten, heerlijk. Als alle schaaltjes leeg zijn, zitten we behoorlijk vol. Het toetje bestaat uit een heerlijk gestoofd appeltje met slagroom. Als afsluiter krijgen we allemaal nog een lootje met een nummer erop voor de Maté ceremonie. Joost is de gelukkige winnaar met zijn lot 509 en mag met de ceremonie meedoen. Het is nog een heel gedoe om de thee op de juiste manier te bereiden en te serveren. Eerst gaat de thee erin, dan de suiker en dan pas het hete water. Na de ceremonie zijn we moe en voldaan en worden we netjes met het busje weer terug gebracht naar ons hotel.