Om zeven uur precies loopt de wekker af en aansluitend staan we direct op. Een half uurtje later zitten we samen met Desiree en Tiny aan het luxueuze ontbijt. We hebben behoorlijk wat keus uit diverse cakejes, broodjes en müsli dat het af en toe moeilijk kiezen is. Tijdens het ontbijt mag ik even de ipod van Desiree lenen om mijn mail te checken, want dat is tot op heden nog steeds niet gelukt zowel met de laptop als met de hotelcomputer. Een half uurtje later lopen we alweer naar boven om alle spullen in te pakken en de tanden te poetsen. Om half negen gaan we lopend naar de bushalte van de lijnbus, die om de hoek van het hotel ligt. We zitten samen met een andere Nederlandse groep in de bus. Zij zijn al bezig met instappen als wij aankomen, maar dat duurt zo ongelofelijk lang dat ze nog niet klaar zijn als wij alles al hebben ingeladen. Het belooft een zeer lange zitdag te worden. Na een kwartier zijn ze eindelijk klaar met instappen, zodat wij ook de bus in kunnen. Het landschap onderweg is wel kenmerkend, we zien kale vlaktes (pampa) met veel guanaco's, nandoe's en zelfs een vos.

    Ruim 3 uur na het vertrek uit Punta Arenas stappen we op een veerboot voor de oversteek van de Straat van Magellan. Vol verwachting kijken we uit over de zee in de hoop nog wat pinguïns of Commerson dolfijnen te zien, maar helaas. Een half uurtje later rijden we de ferry af en dan zijn we op Tierra del Fuego. We stappen gauw weer in de bus want we moeten minstens nog iets van 320 kilometer rijden voordat we bij ons hotel in Ushuaia zijn. In San Sebastian een heel klein dorpje op de grens met Argentinië hebben we onze lunch pauze. We kunnen in een piepklein restaurantje plassen en eventueel wat te drinken bestellen. Wij hebben gisteren al het een en ander ingeslagen zodat we dat niet nodig hebben. Sommigen van onze groep bestellen wat van die enorme broodjes, dit tot grote ontsteltenis van de andere groep. Die verontwaardigt staat te kijken, omdat zij een lunchpakket hadden meegekregen. Vanaf het restaurantje was het nog 50 meter rijden naar de Chileense grensovergang. Ze zijn bijzonder vriendelijk, want medewerkers van de andere balies komen zelfs helpen met stempelen. De koffers hoeven we gelukkig niet uit te laden en ook de bus hoeft niet leeg, zodat we snel door kunnen naar de volgende overgang. Voordat we bij de Argentijnse grens aankomen, rijden we minstens nog iets van 10 kilometer door niemandsland. Bij de Argentijnse grens verloopt alles iets minder vlotjes. Het is er behoorlijk druk binnen en er zitten maar 2 heren op hun plekje. We sluiten netjes achteraan in de rij. Als we ons paspoort afgegeven, wordt er heel nauwkeurig naar de foto gekeken. Vervolgens word het doorgegeven aan de andere medewerker die het voorziet van een stempel. Gelukkig zijn ze toch ook een beetje in een goede bui, want ook hier hoeven we niet alle koffers uit de bus te halen. Onderweg hebben we nog enkele korte stops om de beentjes te strekken en te plassen.

    Om half negen komen we eindelijk in Ushuaia aan. Ushuaia is prachtig gesitueerd zo aan het einde van de wereld. Het schiereiland Tierra del Fuego (oftewel Vuurland) dankt zijn naam aan de eerste zeereizigers uit Europa. Toen zij door het Beagle-kanaal voeren, zagen ze de enorme kampvuren van de Indianenen en bedachten zo de naam. Sinds het toerisme naar Antarctica zo'n tien jaar geleden begon, is Ushuaia uitgegroeid tot een havenstad met 60.000 inwoners. Je kunt hier trouwens ook op een cruiseschip stappen en de tocht naar Antarctica maken. Op een grote parkeerplaats stappen we over op een kleiner busje wat ons naar ons hotel 'Les Esclaireurs' brengt. In het hotel krijgen we snel nog een korte uitleg over wat er allemaal te doen is, voordat we met zijn allen op zoek gaan naar een restaurant. Onze hoteleigenaresse is niet bijster bekend in de omgeving en raad de lokale snackbaar aan als restaurant?! We besluiten om met zijn allen met taxi's naar het centrum van de stad te gaan en daar een hapje te gaan eten. In 'Moustacchio' een soort Italiaan zien wij wel wat. Het eerste de beste vrije tafeltje eigenen we ons toe samen met Hans en Lenie. We krijgen al vrij snel de kaart, zodat we onze keuze kunnen maken. Aangezien het al best wel laat is, gaan we maar voor een pastaatje die lekker licht verteerbaar is. We hoeven niet lang te wachten want al spoedig krijgen we onze ravioli italiana geserveerd. Het smaakt verrukkelijk en is inderdaad lekker licht. Om half 12 nemen we samen met Hans en Lenie de taxi terug naar ons hotel, zodat we nog net voor middernacht ons bed in duiken.