Na een ontzettend rumoerige nacht met veel kabaal, aflopende wekkers en gemopper worden we om half 7 wakker. Als we naar buiten kijken, zien we het zonnetje heerlijke schijnen. We kleden ons zo snel mogelijk aan, zodat we voor iedereen in de douche geweest zijn en vervolgens nog even naar buiten kunnen. De Torens zijn prachtig te zien en stralen in het vroege ochtend zonnetje. We worden vrolijk toe gefluit door de diverse vogeltjes. In het veld zien we zelfs een mara zitten. Om half 8 gaan we weer naar binnen en schuiven we aan voor het ontbijt, wat bestaat uit brood/toast met ei en ananassap. Aan tafel heeft iedereen het over die vervelende telefoon die vannacht ieder uur is afgegaan met dat irritante kerstmuziekje. Maar niemand schijnt te weten waar het vandaan komt of wiens telefoon het is, heel vreemd. Om 8 uur vertrekken we voor onze wandeltocht naar de bekende torens van het park. Het schijnt een pittige wandeling te zijn, waarbij het eerste stuk vlak is daarna glooiend en als laatste flink stijl. We hebben afgesproken dat we wel zien hoe ver we komen. Ik ben vast beraden om dit maal de top wel te bereiken. Na een hangbruggetje splitst de groep zich in 2 groepen. Tiny, Jenny en Marijke gaan naar Lago Nordenskjold, dit is een wat vlakkere wandeling. De rest van de groep gaat mee met de tocht der tochten. Het eerste stuk is inderdaad goed te doen, maar om nou meteen te zeggen dat het vlak is nee dat niet. Noem het maar heuvelachtig. Al snel begint de groep uit elkaar te vallen en dat is logisch want iedereen moet natuurlijk zijn eigen tempo aanhouden. Wij kunnen aardig meekomen met de voorste regionen. Langzaam maar zeker wordt het steeds steiler en moet er meer geklommen worden. Af en toe probeer ik nog wel van het uitzicht te genieten, maar te lang stil staan wil ik ook weer niet anders want dan ga ik de vermoeidheid voelen. Als we bovenaan de eerste berg zijn, begint het flink te waaien en sneeuwen. Het paadje is hier en daar zo smal dat het echt opletten geblazen is. Als we eenmaal om de berg zijn, hebben we geen last meer van de wind.

    Na 2 uur wandelen komen we bij Campamento Chileno aan, waar we even een rustpauze inlassen. Het is een kleine houten hut waar we lekker bij kunnen komen van de wind en sneeuw die de laatste meters ons toch wel parten speelden. We eten en drinken wat en zo langzamerhand druppelt iedereen binnen. Na een half uurtje gaan we weer op pad. We beginnen nu aan het stuk wat volgens onze gids de glooiingen bevat. Nou na die eerste meters hebben we geen idee wat we daar onder moeten verstaan, maar we zien het wel. Het eerste stuk is in ieder geval goed te doen. We lopen langs de over van de Rio Ascencio en genieten van het geklater van de rivier. Aan het einde steken we de rivier over en klimmen we via een aantal trappen het bos in. Hier is het pad afwisselt vlak en klimmend. Het uitzicht is echt prachtig. We worden omringt door de enorme besneeuwde bergtoppen. De wind is gelukkig weer gaan liggen en af en toe zien we het zonnetje zelfs doorbreken. De laatste meters zijn echt super pittig. Het pad is hier en daar niet eens meer te zien. Gelukkig is de route gemarkeerd met oranje paaltjes, die we af en toe dus echt moeten zoeken. Het allerlaatste stuk is echt heftig en is puur klimwerk over rotsen, zand en sneeuw. Op een gegeven moment is het zelfs zo stijl dat we ons aan de touwen omhoog trekken. Iedereen heeft het behoorlijk zwaar maar we komen een aantal mensen tegen die op de terug weg zijn en ons aanmoedigen om door te gaan. Het is nog maar een klein stukje en het uitzicht is echt geweldig. Er wordt steeds meer gestopt om bij te komen, want het vergt behoorlijk wat energie. Om kwart voor 1 komen we moe maar voldaan boven aan. Het uitzicht is inderdaad prachtig en we genieten dan ook met volle teugen. We moedigen de andere groepsgenoten nog aan met hun laatste meters. Als we er allemaal zijn, zoeken we een beschut plekje om onze lunch te nuttigen. Het is een enorm broodje met tonijnsalade, echt heerlijk maar veel te groot. Als we van te voren hadden geweten dat het zulke grote broodjes waren, hadden we er samen 1 genomen. Als we uitgegeten zijn, maken we nog een groepsfoto als bewijs.

    De terugweg is voor mij een stuk lastiger, want de knieën hebben er na die klim niet zo veel zin meer in. Die constante dreunen beginnen zijn tol te eisen. Ik moet dan ook al snel de kopgroep laten schieten en heel langzaam word ik door iedereen ingehaald. Om 3 uur kom ik weer bij Campamento Chileno aan waar iedereen heerlijk zit de relaxen. Ik besluit alleen even gebruik te maken van het toilet en dan door te lopen. Die knieën kunnen nu geen rust gebruiken, want dan willen ze straks helemaal niet meer. Als ik de grote enge bocht weer voorbij ben, word ik langzaam weer ingehaald door de anderen. Het laatste stuk is echt genieten, want nu kunnen we pas echt het uitzicht bewonderen. De vallei ligt bezaaid met turkooizen meertjes, die prachtig afsteken tegen de groen/bruine omgeving. Ik ben echt super blij als we weer op de vlakte aankomen, dat maakt het lopen direct weer een stuk gemakkelijker. In de laatste meters zien we nog een groepje ibissen in het veld zitten. Het zonnetje staat laag dus de ideale omstandigheden voor een paar mooie plaatjes.

    Om half 6 komen we moe maar voldaan weer aan bij onze refugio. Voordat we onder de douche duiken, eten we eerst nog even een appeltje van de lunch. Het is toch hartstikke druk bij de douches. Terwijl wij onze spullen aan het pakken zijn, komen er ineens 2 vreemde mannen binnen. Het blijken onze nieuwe kamergenoten te zijn. De kamer is meteen een stuk kleiner geworden en het word dan ook een stuk lastiger om alles te pakken. Om half 8 is het tijd voor het diner. We krijgen als hoofdgerecht een dronken kip geserveerd, geen idee wat ik me erbij moet voorstellen maat het smaakt prima. Het toetje bestaat uit een chocolade mousse. Na het eten betalen we alvast de rekening met onze creditcard, zodat we dat morgen ochtend niet meer hoeven te doen. Het kost wat moeite, want er zit een storing in de telefoonlijn. Maar uiteindelijk zijn we van onze schulden af en kunnen we lekker naar bed. We zijn best wel moe na deze inspannende dag. De spieren zijn vandaag behoorlijk toegetakeld, dat ze de nodige rust goed kunnen gebruiken. Hans is ook behoorlijk moe en begint af en toe echt wartaal uit te slaan. Hij gaat zelfs zo ver, dat hij zichzelf in slaap kletst. Onze kamergenoten zijn op poema jacht, zodat we heerlijk bijtijds kunnen gaan slapen. Om half 10 ben ik helemaal klaar en gaat het licht uit.