Ook vandaag loopt de wekker weer om 6 uur af. Een half uurtje later zitten we al aan het ontbijt. Nog voordat de rest van de groep komt opdagen, zijn wij al klaar. Ik kruip meteen even achter de computer van het hotel om te mailen, want daar is er nog niet van gekomen. Half 8 is iedereen klaar voor vertrek. Het wordt een spannende dag, want we gaan de grens met Chili over. Na ruim 2 uurtjes rijden, hebben we onze eerste stop bij koffieshop 'La Esparanza' waar we al eerder zijn geweest. In de koffieshop krijgen we meteen een stapel formulieren toebedeeld die we moeten invullen voor de grensovergang. Helaas hebben we geen pennetje bij de hand, zodat we moeten wachten tot anderen met een pen klaar zijn. Om 10 uur vertrekken we weer uit de koffieshop. Het is dan nog ongeveer 2 uurtjes rijden naar de grensovergang met Chili. We hebben mazzel als we aankomen, want er is helemaal niemand, zodat we meteen aan de beurt zijn. We krijgen een mooie stempel in ons paspoort en vervolgens wordt er een velletje van de enorme stapelwerk ingenomen. De eerste overgang is dan ook zo gepiept. Voordat we bij de tweede grensovergang zijn, moeten we eerste nog 8 kilometer door niemandsland rijden. Bij de Chileense grens duurt het echter allemaal wat langer. Ze zijn hier veel strenger en willen ook in alle koffers kijken. Ook de hele bus wordt nagekeken vooral op fruit en zaden, die willen ze niet het land in hebben.

    Bij restaurant 'Ovejero Patagonico' net over de grens gaan we lunchen. Het is een leuk houten huisje met een klein open winkeltje. We bestellen samen één broodje ham/kaas. Volgens Jeroen goed te doen met zijn tweeën. En ja hoor als het bord komt met het broodje, zijn we blij dat we er samen één hebben. Het broodje smaakt heerlijk. In het restaurantje zit ook een klein wisselkantoortje zodat we meteen 100 dollar omgewisseld in 50.000 chili peso’s. Om 2 uur gaan we weer pad. Het is nog ruim 2 uurtje rijden naar onze refugio in het Nationale Park Torres del Paine. Dit Nationale Park bestaat voornamelijk uit bergen, gletsjers, meren en rivieren. Het ligt 112 km ten noorden van Puerto Natales en 312 km ten noorden van Punta Arenas. Parque Nacional de Turismo Lago Grey was de oorspronkelijke naam tijdens de oprichting in 1959 van dit park. In 1970 kreeg het zijn huidige naam. Het park is in 1978 door UNESCO aangewezen als World Biosphere Reserve. Onderweg maken we diverse fotostops voor hele groepen guanaco’s, caracara’s en mooie meertje. De omgeving is echt ineens heel anders als in Argentinië, lijkt een beetje op Oostenrijk vind ik zelf. De wind blijft de hele dag flink aanwezig. Op sommige uitkijkpunten is hij zelfs zo hard, dat we onder het zand komen te zitten. Als we vlak bij onze refugio zijn, moeten we nog een smalle en gammele brug oversteken. We moeten allemaal uitstappen, de brug is echt zo smal dat wij ons afvragen of de bus er wel tussendoor kan. Het is echt milimeter werk maar de chauffeur lukt het om de bus heelhuids aan de andere kant te krijgen.

    Vier uur komen we bij onze refugio ‘Albergue Las Torres’ in Torres del Paine aan. We mogen zelf onze koffers meenemen. Het van de refugio wat voor ons gereserveerd is bestaat uit 4 kamers. Wij duiken samen met Lenie en Hans de laatste kamer in. Hans is zo link om direct de deur te sluiten, zodat er niemand meer bij komt. We hebben uiteindelijk dan ook geluk, want we blijven met zijn vieren op de kamer. Maarja het is nog vroeg, dus wie weet komen er nog andere groepen aan. Nadat we de spullen wat hebben uitgestald gaan we naar de serre voor het praatje van Jeroen voor de mogelijkheden van morgen. Na het praatje gaan we lekker naar buiten in de hoop nog wat mooie vogels te spotten.  Na een uurtje wandelen hebben we het best wel koud en gaan we weer terug naar binnen. Het diner staat om half 8 gepland zodat we mooi nog even voor die tijd onder de douche kunnen als er natuurlijk niemand anders onder staat. We hebben voor onze afdeling 2 douches ter beschikking. We hebben geluk er is namelijk niemand. Tis wel een beetje behelpen, want er zijn geen planken, stoelen of stangen waar je de kleding en/of zeep op kunt hangen c.q. neer zetten. Het diner wordt aan lange tafels achter elkaar geserveerd. Het voorgerecht bestaat uit een heerlijke gebonden asperge soep met brood. Als hoofdgerecht krijgen we een bord vol met diverse groentes, aardappels en een plak heerlijk zacht rundvlees. Het smaakt allemaal prima alleen voor ons iets aan de zoute kant. Het toetje is een combinatie van cake/brood/griesmeelpap vermengd met 3 soorten melk in een zoet sapje, heel apart maar best lekker.  Na anderhalf uur tafelen zijn we het moe en voldaan. We keren terug naar onze gezamenlijke kamer en maken ons gereed voor de nacht. Hans en Lenie zijn ook vroege slapers dus dat komt heel mooi uit. Ik werk nog even mij verslag bij, maar om 10 uur gaat letterlijk en figuurlijk het licht uit.