Zes uur loopt de wekker af en is het tijd om op te staan. Gelukkig vertrekken we vandaag pas om half 8, zodat we lekker relaxt kunnen ontbijten. We zitten als eerste aan het ontbijt en dat komt goed uit, want er is maar één broodrooster zodat onze boterhammen net op tijd klaar zijn als de rest van de groep arriveert. Heerlijk gesnoept van de zoute croissantjes, de kokoskoekjes en het verse fruit. Jeroen komt tijdens het ontbijt met de boottickets en met de vraag of je in Torres del Paine een gespreid bedje wilt. Die hebben wij niet nodig aangezien we een heerlijk eigen slaapzakje bij ons hebben. We vragen Jeroen direct of hij even kan navragen wat er met onze vuile was van de kamer is gebeurd. Die is namelijk verdwenen en we hebben een vaag vermoeden dat ze het hebben weggooid. Als we klaar zijn met ons ontbijt en teruglopen naar onze kamer, zien we een dame bij de receptie met ons wasgoed aankomen. Ze hadden het inderdaad weggegooid. Raar maar waar!

    Half 8 zijn we klaar voor vertrek. We worden met een klein busje naar Puerto Bandera gebracht. We zijn de straat nog niet uit als ik besef dat ik mijn zonnebril ben vergeten.  Het is maar een klein half uurtje rijden naar het haventje. Het is al een drukte van jewelste als we aankomen, volle bussen rijden af en aan. We moeten eerst de entree van het park in een houten huisje betalen waarna we weer in de bus mogen om vervolgens 10 meter verderop uitgelaten te worden. Bij de kleine aanlegsteiger ligt een zo te zien vrij nieuwe en luxueuze boot. Het is een grote catamaran en dat is super, want een catamaran heeft een veel kleinere diepgang dan een gewone boot en kan dus op veel meer plaatsen komen. Het is wel even flink schrikken als we de enorme hoeveelheid passagiers zien die allemaal meegaan. Het blijkt echt een super toeristische attractie te zijn. Voordat we de boot op mogen, worden eerst de parktickets gecheckt en vervolgens de boottickets. Eenmaal op de boot lijkt het wel een soort bioscoop zaal te zijn met 3 gigantische luxueuze stoelen aan beide raamkanten en 4 van die luxe stoelen in het midden. We moeten eerst allemaal gaan zitten, want tijdens het vertrek en de aankomst is het te gevaarlijk om rond te lopen. Gelukkig mogen we daarna wel rondlopen, want er is binnen weinig te zien en de hitte is echt ondragelijk.

    Vanuit het kleine maar drukke haventje varen we als eerste naar de meest noordelijke- en de meest uitgestrekte gletsjer, de ‘Upsala’. Deze gletsjer heeft een lengte van maarliefst 60 km en een breedte variërend van 1,5 tot 4 km. Hij wordt gevormd door verschillende kleinere gletsjers die allemaal parallel aan elkaar lopen en waarbij de sedimenten van de verschillende onderdelen samen een soort morene vormen in het midden van de eigenlijke gletsjer. Het is ook een kalvende gletsjer, wat betekent dat hij uitmondt in water. De Upsala is nog groter dan de Perito Moreno maar in tegenstelling tot deze laatste is het een gletsjer die zich helaas aan het terugtrekken is. In de laatste 50 jaar is hij 3 kilometer korter geworden. We moeten de gletsjer van een afstandje bekijken, want in het meer ervoor liggen enorme spectaculaire ijsbrokken. Het is echt een genot om naar te kijken. We hebben ook alle geluk van de wereld want het zonnetje schijnt heerlijk  De ijsbergen zorgen er wel voor dat we geen bezoek aan de Onelli gletsjer kunnen brengen. Het Lago Onelli wat door deze 2 gletsjers gevormd wordt ligt helemaal vol met deze gigantische ijsbergen en dat maakt het zelfs voor de catamaran onmogelijk om zonder gevaren door heen te varen.

    We varen dus vrolijk verder naar de ‘Spegazzini’ gletsjer. Voor we bij deze prachtige gletsjer aankomen, varen we eerst door het mooie fjord Brazo Spegazzini met rechts van ons de hoogste gletsjer die 'hangt' aan de bergwand, de Seco gletsjer. Een schitterend en uniek zicht! Helemaal aan het einde van deze brazo ligt de Spegazinni gletsjer. Hij wordt gevormd door drie verschillende ijsrivieren waarvan de spectaculairste uiterst rechts ligt en als een waterval van ijs langs de bergwand kleeft. Het is werkelijk uitzonderlijk mooi om dit van zo dicht en bij deze heerlijke weersomstandigheden te mogen aanschouwen! Als verrassing varen we als laatste naar de ‘Perito Moreno’. De Perito Moreno is een 65 meter hoge, 60 kilometer diepe en 5 kilometer brede gletsjer. Het is één van de overblijfselen van de Patagonische ijsvlakte die 18.000 jaar geleden heel dit gebied bedekte met een ijslaag van 1 tot 4 kilometer dik. Het is de grootste nog groeiende continentale gletsjer ter wereld met een snelheid van 1 meter per dag. Zijn ligging is uniek en mede daardoor is hij van dichtbij te bewonderen. Hij ligt aan het Lago Argentino dat op die plaats een V-vorm heeft. De twee armen van de V worden gescheiden door een schiereiland dat recht tegenover de gletsjer ligt en het mogelijk maakt hem tot op een paar tiental meter te benaderen. Soms groeit de gletsjer zo vlug dat hij tegen en op het schiereiland komt te liggen. Terwijl we voor de enorme wand van de Perito Moreno hangen, breekt er een groot stuk ijs af.  Het veroorzaakt een behoorlijk golf, zodat de boot flink heen en weer deint. Helaas staan we net aan de verkeerde kant, zodat we geen foto kunnen nemen van dit spectaculaire natuur geweld.

    Rond half 5 komen we weer aan in het haventje en worden we met de bus terug naar El Calafate gebracht. We laten ons weer afzetten in het centrum waar we gauw Casablanca induiken voor ons diner. We krijgen al snel gezelschap van Joost, Anouk, Marijke, Ardie, Dian en Desiree. We bestellen een hamburger met frietjes en uiteraard ook wat te drinken. Er moet behoorlijk wat bijgetankt worden, want de vochtopname is vandaag erg laag geweest. Er zitten ook behoorlijk wat Argentijnen in het restaurant naar het voetbal te kijken. Twee eigen clubs spelen tegen elkaar waarvan de Boca Juniors duidelijk de favoriet zijn. Als ze uiteindelijk scoren, schrikken wij ons werkelijk een ongeluk, zo veel lawaai produceren ze. De burger smaakt uitstekend en is ook lekker vers net als de patatjes. Kwart voor 6 komt Jeroen binnenwandelen. Hij wordt meteen door Desiree meegenomen naar de farmacie voor Tiny die er behoorlijk beroerd aan toe is. Ze heeft veel last van een irritante hoest en flinke benauwdheid. Ruim anderhalf uur later zijn we klaar en willen we de rekening. We hebben er helemaal geen erg in dat de andere natuurlijk zijn aangeschoven, zodat we een rekening krijgen voor de complete tafel. De anderen zijn nu verplicht om ook al af te rekenen. Na het betalen gaan we nog even gauw langs bij de supermarkt om nog wat water in te slaan. Vanaf de supermarkt besluiten we om dit maal even lekker naar het hotel terug te lopen. We hebben ten slotte al genoeg gezeten en gestaan vandaag, zodat een lekkere wandeling wel goed voor de beentjes is. Bovendien hebben we de route nu al 4 keer heen en terug gereden, dan moet het toch wel lukken om hem lopend terug te vinden. Tien voor half 8 komen we bij het hotel aan, waar we direct onze was betalen zodat we dat morgen ochtend niet meer hoeven te doen. Op de kamer heerlijk op ons gemak de laatste dingetjes klaar gemaakt zodat we half 10, heerlijk bijtijds, ons bed in duiken.