Vandaag vroeg uit de veren voor een lange reisdag. Om half 6 loopt de wekker af en een kleine drie kwartier later zitten we al aan het ontbijt. We krijgen heerlijke broodjes die net op bananenbootjes lijken. Ze zien er niet alleen leuk uit, maar ze smaken ook nog eens prima. Naast het brood kunnen we kiezen uit verschillende 'eivormen', gekookt, spiegelei of geklust ei. Na het ontbijt rennen we nog even snel naar de kamer om de laatste spullen te pakken en de tanden te poetsen. Netjes op tijd vertrekken we om 7 uur richting Aksum. We verlaten het hoogland via een smalle kronkelige, onverharde weg dwars door het Simien-gebergte. De uitzichten op de massieve steile rotsen en de tafelbergen zijn echt spectaculair evenals de afgronden die we onder ons voorbij zien schuiven. Via enorme haarspeldbochten stijgen en dalen we. Hier en daar zien we een verdwaald dorpje langs de weg of op de hellingen liggen. De kinderen van deze dorpjes vinden het leuk om voor de bus te spelen en op het laatste moment weg te springen. Wij krijgen er af en toe een hartverzakking van, maar gelukkig gaat het allemaal goed. Na ruim 2 uur rijden maken we een korte plasstop nabij een elektriciteit toren. Er is bijzonder weinig privacy zodat de mannen rechts en de vrouwen links van de struik gaan. Tijdens de plasbeurt krijg ik gezelschap van hele leuke kleine blauwe vogeltjes. Het lijken wel een soort vinkjes. Ze zijn ook helemaal niet bang en komen nieuwsgierig kijken. We gaan gauw weer verder. Na een kleine 5 kwartier is de nood alweer hoog en maken we wederom een korte plasstop. Ook hier is het weer lastig om een plekje te vinden. Langs de weg ligt een enorme stapel stenen en puin. We kruipen daar maar achter na eerst even goed rondgekeken te hebben of er niet ergens een paar werkmannen liggen te dutten. Rond half 11 hebben we onze eerste echte koffiestop. In het dorpje wordt de weg besproeid met water zodat het wat minder stoffig is, althans dat is de reden die wij erachter hebben bedacht. Blijkbaar hebben ze hier geen tekort aan water.

Rond 11 uur vertrekken we weer verder richting Aksum. De weg wordt er niet beter op, we stuiteren er aardig op los. We zien ook steeds meer wegwerkzaamheden en dat baart ons toch wel een beetje zorgen. Je weet in Ethiopië namelijk nooit wanneer men besluit de weg dicht te gooien. En aangezien er maar één weg is, wordt het dan wel heel erg moeilijk om van A naar B te komen. De weg wordt steeds smaller en smaller en op een gegeven ogenblik staan we vast. Grote blokken steen en puin liggen op de weg en versperren ons de weg. Er moet een grote graafmachine aan te pas komen om dit op te ruimen. Van achter onze bus komt er een schuiver te voorschijn die het puin van de weg schept. We moeten even wachten, maar zodra er een klein gaatje is mogen we erdoor. De lunch gebruiken we in de middle of nowhere. We hebben lunch pakketten van het hotel mee gekregen. We gaan op zoek naar een schaduwrijke plaats en komen uit onder een enorme boom. Het lunch pakket ziet er goed en verzorgt uit. Er zit een aardappel in, een banaan, een ei en van die leuke boot broodjes. We hebben blijkbaar haast want binnen no time zitten we weer in de warme en stoffige bus.

Voordat we helemaal naar Aksum rijden, maken we onderweg nog een stop bij Grace Village. Dit dorp is ontstaan uit de stichting 'Bridge to Light'. Karin van den Bosch werd door de lokale overheid gevraagd om in de plaats Shire een kinderdorp op te zetten wat de naam ‘Grace Village’ kreeg. Stichting Bridge to Light is een stichting die zich vanuit christelijke levensbeschouwing inzet voor de verbetering van levens van kansarme kinderen en volwassen in Noord-Ethiopië. Vanaf hun zesde jaar gaan de kinderen naar de Grace School op het terrein van Grace Village. Doordat de kinderen hele dagen naar school kunnen gaan behalen zij goede resultaten. Het streven is dat zij in de toekomst in hun eigen onderhoud kunnen voorzien en van grote betekenis zullen worden voor hun eigen land en volk. Om de kosten zo laag mogelijk te houden zijn er twee koeien die voldoende melk geven en een kippenren met kippen die voor een eitje zorgen. Een gedeelte van het terrein is bewerkt en wordt regelmatig ingezaaid met diverse soorten groenten en fruit. We krijgen een rondleiding van een medewerker. Karin is ook aanwezig maar heeft helaas geen tijd om ons rond te leiden omdat zij haar koffers aan het pakken is. We bezoeken diverse klasjes en kamers van de aanwezige kinderen, maar ook de keuken en de crèche krijgen we te zien. Het ziet er allemaal netjes en verzorgt uit. De kinderen zien er goed uit en lijken het naar hun zin te hebben.

Het laatste stuk naar Aksum is gelukkig weer geasfalteerd wat een stuk rustiger aandoet. Geen gehobbel en gebobbel meer. We maken onderweg nog een kleine stop als we een éénbultige kamelen karavaan tegen komen. De kamelen van een eigenaar zijn met elkaar verbonden met touwen. Ze lopen netjes achter elkaar, maar zodra ze in de stad arriveren blokkeren ze al gauw de hele weg. We nemen ons toevlucht op de verhoogde kade raden langs de weg, maar al gauw worden we door nieuwsgierige kamelen besnuffeld. Het zijn er echt een heleboel. We maken volop foto’s. Rond half 6 komen we bij Remhai Hotel hotel in Aksum aan. Het hotel is redelijk eenvoudig en we blijken geen warm water te hebben. Bij nadere bestudering blijkt dat men de boiler niet had aangezet. Alleen konden wij dit niet zien omdat het lampje van de ketel stuk is. We nemen een snelle koude douche en komen er fris en fruitig weer onder vandaan. Rond 8 uur lopen we naar het restaurant van het hotel, dit ligt aan de andere kant van de receptie, voor ons diner. We bestellen een grilled fish. Als het eten komt is er wat gezeur over de kwaliteit ervan. Bij nadere bestudering, blijken de patatjes niet bij iedereen helemaal gaar te zijn. Wij hebben geluk, onze patatjes zijn perfect en ook de vis smaakt prima. Als toetje krijgen we een bak vers fruit. Ook dit smaakt ons weer prima. Om 9 uur zijn we het zat en gaan we afrekenen. Dit levert nog wel wat problemen op aangezien de obers alles op een rekening hebben gezet. Marja had nog zo gezegd dat het gescheiden moest worden. We komen er gelukkig uiteindelijk wel uit. Moe en voldaan kruipen rond 10 uur onder de wol en binnen no time bevinden we ons in dromenland.