Na een heerlijke nachtrust worden we om 7 uur gewekt door de wekker. Een kleine drie kwartier later zitten we het ontbijt. Het ontbijt is een stuk minder uitgebreid dan dat van Addis Abeba, maar het smaakt verder prima. We hebben best wel wat tijd zodat we lekker op ons gemak kunnen eten. Na het ontbijt gaan we nog even terug naar de kamer om de spullen op te halen voor de dag. Om half 9 vertrekken we richting de Blauwe Nijl waterval. Voordat we vertrekken worden we al gewaarschuwd dat het een vreselijk hobbelig weg is. Nou dat is nog zacht uitgedrukt. We zitten helemaal achterin de bus en af en toe zitten we zowat met ons hoofd tegen het plafond aan. Ondanks het gestuiter genieten we wel van het uitzicht. Het is werkelijk prachtig aan de ene kant is het helemaal groen terwijl het aan de andere kant dor en droog is. Heel wonderlijk om te zien. Naar mate we dichter bij de waterval komen, wordt het ook steeds drukker. Veel mensen zijn op weg naar de lokale (vee)markt in het naburige dorp. Rond 10 uur komen we aan in het dorpje Tis Abai om de kaartjes te kopen. Marja en Jonas regelen dit voor ons, zodat we lekker kunnen blijven zitten. Vanaf het ticket office is het nog een klein kwartiertje rijden naar het begin punt van de wandeling. 

Op de parkeerplaats is het al een drukte vanjewelste en worden we nieuwsgierig opgewacht. Al snel lopen we richting het pad naar de waterval om niet geheel bedolven te worden onder de mensenmassa. Ook op het pad is het een drukte vanjewelste. Mensen komen echt van heide en verre om hun waar op de markt te verkopen. We komen de meest 'gekke' taferelen tegen, maar de gedroogde koeienhuiden spannen toch wel de kroon. De mensen die onderweg naar de markt zijn, lopen stug door en het liefst in een grote boog om ons heen. Vooral degene met een camera in de hand worden gemeden. Ze willen helemaal niet gefotografeerd worden. Het is best een griezelig pad. We moeten vanaf de parkeerplaats eerst een flink stuk naar beneden klauteren over grote keien en stenen. Riet wordt gelukkig ondersteund door een privé begeleider. Eenmaal beneden aangekomen staan we aan de voet van een gemetselde oude stenen brug die omstreeks 1690 is gebouwd in opdracht van de Portugezen in de tijd van keizer Susneyos. De brug is zeer robuust en heeft prachtige bogen die je van de zijkant nog beter kunt bewonderen. Aan de overkant wordt het flink klimmen. We komen langs verschillende hutten. Na ongeveer 20 minuten zien we de droge 'Tis Isat' opdoemen. Van de normaal 3 grote watervallen is nog maar een klein lekkend kraantje over. De omgeving rondom de waterval is mooi groen en we stellen ons voor hoe het water normaal gesproken met donderend geraas van de helling stort. Na wat fotootjes lopen we op ons gemak weer terug naar de bus. Onderweg worden we uiteraard weer vergezeld door een aantal kinderen, die allerlei vragen lijken te stellen die wij maar vriendelijk in het Nederlands beantwoorden. Als iedereen weer terug bij de bus is rijden we een klein stukje terug naar de beide markten waar we nog even een rondje maken. De kinderen die in het begin zo leuk meelopen, beginnen nu wel een beetje opdringerig en vervelend te worden. We stappen allemaal weer in de bus en beginnen aan de hobbelige terug tocht. Onderweg komen we nog in een begrafenisstoet terecht. Alle mensen die in de stoet meelopen zijn helemaal in het wit gekleed en dan zijn er nogal wat. Voor aan de stoet wordt de baar met de overledene gedragen. Het ziet er allemaal indrukwekkend uit. 

Rond kwart voor 1 komen we aan bij de Desset Lodge voor de lunch. Dit restaurant is prachtig gelegen aan het grootste meer van Ethiopië, het Tanameer. Er is een tafel voor ons gereserveerd langs de waterrand. We zitten heerlijk onder een grote boom en een zacht briesje zorgt voor wat afkoeling. We hebben best trek, dus we bestellen een kopje tomaten soep en een heerlijke cheese egg sandwich. Al snel arriveert onze soep, die smaakt echt prima. Het is lekker dik en behoorlijk pittig. Ook de cheese egg sandwich smaakt verrukkelijk en is meer dan voldoende. Als we allemaal zijn uitgegeten vertrekken we met de bus naar de opstapplaats van de boot die ons naar het eiland Zege zal brengen voor een bezoek aan de Ura Kidane Mehret kerk. Het is een kleine 5 minuten rijden vanaf het restaurant. De opstapplaats is niet veel meer dan een opslagplaats voor oude troep althans zo oogt het voor ons. We stappen aan boord van een oude motorboot. We speuren vol verwachting het wateroppervlak af in de hoop een papyrus bootje te spotten, maar buiten een flinke groep pelikanen lijken we niets te zien. Totdat we tussen de pelikanen in de verte een klein stipje langzaam voorbij zien trekken. We hebben de telelens nodig om te checken of het ook daadwerkelijk om een papyrus bootje gaat. En jawel hoor, we hebben er eentje gevonden. Veel verder dan het beeld met de telelens komen we helaas niet.

Na een klein uurtje varen leggen we aan op het schiereiland Zeghe. Vanaf de steiger passeren we een soort poort waar we worden opgewacht door een aantal kinderen. Aangezien we wat krap in de tijd zitten spreken we af om in een keer naar de kerk te lopen. Het is een licht stijgend smal bospaadje. Langs het pad komen we allerlei bijzondere struiken en bomen tegen. Na ongeveer twintig minuten wandelen betreden we de tuin van de Ura Kidane Mehret kerk. Binnen het ommuurde kerkgebied staan maar enkele bomen en struiken. De ronde kerk heeft een rieten dak en ziet er aan de buitenkant helemaal niet bijzonder uit. Op de trap naar de kerk trekken we onze schoenen uit. We komen in het voorportaal uit. Deze ruimte wordt meestal door middel van gordijnen in drieën gedeeld waarvan één gedeelte voor de vrouwen is, één voor de mannen en één voor dabtara's, speciaal opgeleide mannen die muziek, zang en dans verzorgen tijdens de vieringen. Voor ons is het voorportaal volledig open. De gordijnen zijn vastgebonden en hangen tegen de muren. Onze gids verteld ronduit over de prachtige schilderingen op de muren die het Heilige van het voorportaal afsluiten. De meeste afbeeldingen geven een christelijk thema weer. Het verhaal is zo ook duidelijk voor mensen die niet kunnen lezen en schrijven wat vroeger natuurlijk veel het geval was. Wat opvalt zijn de wijd geopende ogen van de frontaal geschilderde mensen. Deze grote open ogen zijn een wapen tegen het boze oog. Alleen slechte mensen, zoals de duivel of vijanden, zijn in zijaanzicht geschilderd. Nagenoeg alle schilderingen zijn gemaakt op linnen en daarna met een mengsel van stierenbloed en mest op de muren geplakt. De schilderingen zien er over het algemeen nog goed uit. Na de rondleiding in de kerk trekken we onze schoenen weer aan en lopen we met zijn allen richting het museum. Het museum is niet veel meer dan een hut met twee raamvormige openingen die worden afgesloten met houten panelen. Erachter bevinden zich in bijzonder eenvoudig glazen kasten de schatten van deze kerk, zoals kronen, mantels, kruisen en bijbels. 

Op ons gemak lopen we weer terug naar de boot. Rond half 5 varen we weer bij het eiland vandaan. Aangezien we nog een uurtje moeten varen, wordt er besloten om het andere eiland maar te laten voor wat het is. Volgens onze gids is deze kerk de mooiste van de twee. Op het water is het nu een stuk rustiger dan op de heenweg en iedereen geniet van de rust en het zonnetje. Na een uurtje varen komen we weer bij de kade aan. Er is niet echt een stijger zodat we zelf over de reling moeten klimmen om de boot uit te komen. Gelukkig staan er wat mannen op de kade die ons een handje helpen. Vanaf de kade is het nog een klein half uurtje rijden naar ons hotel. We gooien onze spullen op de kamer en maken nog een klein rondje over het terrein om van de aanwezige vogels te genieten. Ineens zien we een prachtige vogel met een enorm lange staart. Ik ren nog snel terug naar de kamer om de camera te halen, maar bij terug komst is de vogel natuurlijk gevlogen. Na de korte wandeling, gaan we ons lekker douchen en klaarmaken voor het diner wat om 8 uur gepland staan. Bij de receptie aangekomen, horen we dat Marja een tafel in het restaurant van het hotel heeft reserveerd. Het betreft een buffet alleen bij aankomst in het restaurant blijken de bakken helemaal leeg te zijn. We vragen of ze de bakken nog willen aanvullen, maar geven aan dat het buffet zo gaat sluiten . Marja is woest en eist een gesprek met de manager, maar die weigert te komen. Wij hebben inmiddels behoorlijk trek en schrapen de restjes uit de bakken om zo toch nog wat te kunnen eten. Marja vind echter dat de 126 ETB te veel is voor wat we hebben kunnen eten en zij verzoekt ons dan ook om niet te betalen. Om kwart voor 10 is het nog steeds niet opgelost. Marja geeft aan dat zij dit gaat regelen en dat we terug naar de kamer kunnen gaan. Nog even snel de koffer klaargemaakt en de spullen opgeruimd zodat we netjes op de tijd onder de wol kunnen kruipen.