Vandaag hebben we een hele lange reisdag van ongeveer 600 kilometer voor de boeg, dus om half 5 loopt de wekker al af. Snel uit bed gesprongen om te voorkomen niet weer in slaap te vallen. Het personeel is speciaal voor ons ook extra vroeg opgestaan om het ontbijt klaar te maken. We proppen het redelijk snel naar binnen en om zes uur zitten we met zijn allen in de bus klaar voor vertrek. Na ongeveer 2 uur rijden hebben we onze eerste koffie stop bij een koffie tentje in the middle of no where met een prachtig uitzicht. Helaas kunnen we maar heel kort genieten van dit prachtige uitzicht, omdat de koffie nog gezet moet worden. Aangezien dit niet een paar minuten werk is, besluiten we om gauw weer verder te gaan om zo niet al te veel tijd te verliezen aangezien we nog een behoorlijk stuk voor de boeg hebben. Uiteraard vertrekken we niet voordat we de wc hebben bezocht. Er ontstaat nog een klein relletje omdat ze willen dat we voor de wc betalen omdat we geen koffie drinken, maar Marja en Jonas zijn het hier niet mee eens. Ze hadden ruim van te voren aangegeven dat we er aan kwamen dus hadden ze de koffie klaar kunnen hebben. We rijden gauw weer verder naar een klein dorpje waar we in een simpel hotelletje langs de weg wel koffie kunnen drinken. Achter het hotel is een gezellig klein terrasje waar we met zijn allen plaats nemen. 

Na een klein half uurtje gaan we gauw weer verder. Onderweg zien we heel wat bavianen en makaken de revue passeren. Zij kijken de bus nieuwsgierig na. Rond 12 uur moet er een noodstop gemaakt worden, want de nood is zo hoog dat het bij iedere bult verkeerd kan gaan. Jonas probeert nog een geschiktere plek voor ons te vinden, maar dat is in dit gebied best lastig zodat we met zijn vieren (Angèle, Christina, ma en ik) maar achter de bus gaan zitten. Voor de voorbijrijdende chauffeurs is het een niet alledaags gezicht natuurlijk maar het lucht wel enorm op. Niet veel later krijgen we een lekker band in een vlak open gebied dus wij zijn ontzettend blij dat we net onze blazen hebben geleegd. De lekke band is overigens geen verrassing de weg is echt super slecht en we hobbelen van de ene naar de andere kant van de weg. Terwijl Jonas de band aan het wisselen is, worden wij begroet door een hele kudde koeien die ons nieuwsgierig benaderden. Ik ben zo aan het fotograferen dat ik niet in de gaten heb dat ik ineens volledig tussen de kudde in sta. De band heeft Jonas binnen no-time omgewisseld zodat we weer gauw weer onze weg kunnen vervolgen.

Met een kleine vertraging arriveren we rond 2 uur bij onze lunch adres. Marja heeft onze lunchwensen in de bus al doorgegeven aan het restaurant, zodat we meteen kunnen aanschuiven. We beginnen bijna allemaal met een heerlijke volle kom tomaten soep. Die kom is zo enorm dat we eigenlijk al een beetje vol zitten, maar ja de sandwiches zijn al besteld dus we moeten door. Ze komen als allerlaatste en bestaan uit maar liefst 6 sneetjes brood! Het ziet er echt geweldig en smaakvol uit, maar is echt veel te veel. Als we dit van te voren geweten hadden, hadden we er met zijn drieën 2 besteld. Na een klein uurtje is iedereen uitgegeten en gaan we weer gauw op pad. Volgens de GPS zitten we nu ongeveer op de helft van de rit wat betekent dat we nog een behoorlijk stuk te gaan hebben. Na anderhalf uur rijden is het eten een beetje gezakt en is het weer tijd voor een korte wc stop. We zitten weer ergens in the middle of nowhere maar toch heeft Jonas een mooie stek in een bocht gevonden waar we tussen de bosjes kunnen duiken. 

Om kwart over zeven arriveren we eindelijk in ons hotel in Bahir Dar. Het is al behoorlijk donker zodat we helaas niet goed kunnen zien hoe het hotel eruit ziet. Het blijken van die leuke kleine ronde huisjes te zijn, zoals in het veld. We slapen met 2 onder een kap maar hebben wel beide een eigen badkamer en toilet. Het is een lange dag geweest dus we willen zo snel mogelijk naar de kamer om ons op te frissen voor het diner dat om half 9 gepland staat. Voordat we de sleutels krijgen moeten we allemaal onze paspoorten afgeven. Normaal gesproken zijn we daar niet zo van gediend maar Marja blijft erbij en houd een oogje in het zeil. Het diner is gelukkig in het restaurant van het hotel, dus daar kunnen we lekker lopend naartoe. Aangezien het al behoorlijk laat is, besluiten we niet al te zwaar te tafelen en kiezen we voor de vegetarische macaroni schotel. Riet gaat voor de Tilapia vis, die er ook bijzonder smaakvol uitziet. Na het eten moeten we behoorlijk lang op de rekening wachten zodat ma en Riet alvast terug naar de kamer gaan om de man van de receptie op te vangen die voor de kluis komt. Rond 10 uur krijg ik dan eindelijk de rekening (194 ETB) door mijn enthousiasme vergeet ik helemaal de fles water mee te nemen, zodat ma weer terug kan. Uiteindelijk kruipen we om half 11 onder de wol na een lange vermoeiende reisdag.