Na een bijzonder avontuurlijk nacht qua geluiden worden we om half zeven wakker van de wekker. Een klein half uurtje later zitten we in de grote tukul aan ons ontbijt. Op tafel staan allerlei zelf gemaakt bordjes met jam. We proberen ze uiteraard allemaal uit en ondanks dat wij helemaal geen jam klanten zijn smaakt het ons prima. Om 8 uur vertrekken we richting Sodo over een goed geasfalteerde weg. Na ongeveer anderhalf uur hebben we een korte plas/koffie stop. Het koffiehuisje geserveert de koffie in bijzonder leuk gevormde kopjes. het ziet er gelukkig niet alleen leuk uit, maar de koffie smaakt ook prima. In het tweede stuk van onze rit hebben we wat last van wegwerkzaamheden. Marja vertelt dat deze weg nu voor het eerst open is. Normaal gesproken wordt er op dit stuk altijd veel tijd verloren, door de slechte kwalteit van de weg en de wegwerkzaamheden die plaatsvinden. Wij hopen er het beste van. We sluiten aan in de lange rij van auto's en vrachtwagens. De werkwagens rijden gewoon tussen het verkeer door en lossen hun lading midden op de weg. Het is een komisch en apart gezicht. Gelukkig hoeven we niet lang te wachten en mogen we na een paar minuten weer verder rijden. Het blijft wel grappig om te zien dat men gewoon aan de weg werkt terwijl het verkeer er ook gebruik van maakt.  In Sodo hebben we onze lunch stop. Het uitgekozen restaurant is een probeersel van Marja. In het gebied is namelijk weinig keus en het vorige restaurant was niet goed. Als we aankomen is het behoorlijk druk, maar de eigenaar zegt dat dit geen probleem is en neemt ons mee naar de derde verdieping. Deze is vrijwel leeg. De kleine vierkanten tafeltjes worden vlug bijelkaar geschoven zodat er een lange tafel ontstaat. We krijgen er zelfs gouden stoeltjes bij. De kaart is niet al te uitgebreid. We kunnen kiezen uit rijst, macaroni of spaghetti met tomatensaus, vleessaus of groenten. De bestelde gerechten laten echter toch wel erg lang op zich wachten, maar als de borden dan komen ziet het er bijzonder smaakvol uit.

Kwart over 2 rijden we weer verder richting Paradise lodge in Arba Minch. Onderweg komen we in een rouwstoet terecht. De groep mensen is echt bizar groot. We kijken onze ogen uit. Het lijkt wel of het hele dorp is uitgelopen. Het laatste stuk wordt qua asfalt ook weer een stuk slechter. Af en toe valt het zelfs helemaal weg. Na 3 rijden non stop rijden komen we om 5 uur bij het PAradise lodge aan. Het hotel logt enigszins verstopt achter diverse bouwputten. In eerste instantie ziet het er fraai uit, maar al snel zien we de vergane glorie boven water komen. Zo jammer dat het niet netjes is bijgehouden, want de locatie is echt prachtig. Vanaf de receptie kijken we uit over de landtong tussen de meren Abaya en Chamo. Onze kamers bestaan weer uit van die leuke ruime tukuls. Alleen ziet het er een stuk minder gezellig en verzorgt uit. Nadat we de koffers op de kamer hebben gezet maken we even een klein rondje over het terrein. Het hotel terrein lijkt groter dan het in werkelijkheid is. Terug op de kamer duiken we onder de douche en maken we ons klaar voor het diner van 8 uur. We kunnen kiezen uit een drie keuze menu. De ‘fried fish’ smaakt niet zo lekker als verwacht. De vis blijkt gefrituurd en koud te zijn. Ook het toetje laat iets te wensen over. Het staat uit een kwartschijfje appel, een kwartje peer, een schuifje kiwi, 3 rode druiven en 3 witte. Het ergste van dit alles is eigenlijk nog dat dit het allerduurste diner van de hele reis is. Rond 10 uur trekken we ons weer terug in onze tukul voor de nacht.