Na een ietwat onrustige nacht (ma had kramp in beide benen waarna ik in een lachstuip belanden) worden we om 6 uur gewekt door de wekker. We staan vlug op zodat we op ons gemak kunnen ontbijten, want om half 8 worden we al opgehaald door onze gids voor een wandeling in de Lasta bergen. Het ontbijt bestaat weer uit de harde toast met ei en papaja sap. Samen met Tonny en Rietje vertrekken we precies op tijd al wandelend vanaf ons hotel. Riet gaat samen met de rest van de groep met de bus naar de 45 kilometer van Lalibela gelegen prachtige Yemrehane Kristos rotskerk. Onze gids wijst ons een bergpiek waar we naartoe schijnen te gaan lopen, maar we vragen ons af of dat daadwerkelijk het geval is. Het lijkt zo ontzettend ver weg. Vol goede moed beginnen we aan de tocht. We lopen eerst over een goed bestraatte weg naar het centrum van de stad, maar al gauw duiken we allerlei niet bestrate zijweggetjes in. Voordat we het weten staan we al aan de voet van de bergketen. Het pad wat we bewandelen wordt ook veel gebruikt door de lokale bevolking die in de bergen wonen. Onze gids vertelt dat het marktdag is en dat de mensen vanuit de bergen naar de stad komen. De paadjes zijn goed begaanbaar door de harde regen van gisteren avond. Ze worden wel steeds smaller en gaan zigzaggend omhoog. We spreken af dat ieder in zijn eigen tempo loopt. Na ongeveer 5 kwartier komen we bij het eerste uitzichtpunt aan. Het uitzicht is werkelijk prachtig. Onder ons zien we nieuw Lalibela, ons hotel en de gister bezochte rotskerken. We tanken even bij, maar gaan al gauw weer verder.

Het pad wordt steeds rotsachtiger en smaller. Het is flink klimmen en hier en daar zelfs klauteren. Als we bijna bij het tweede uitzicht punt zijn, worden we ingehaald door een andere groep met paarden. Het valt niet mee om elkaar te passeren met al die rotsen en keien. We besluiten maar even te stoppen zodat ze ons kunnen passeren. Niets is vervelender dan een paar hijgende mensen in je nek. Op het tweede uitzicht punt nemen we even een korte break. Vanaf dit vlakke stuk is het ook weer genieten. We hebben het weer echt mee. Het is prachtig helder zodat we ver kunnen kijken. Na een hapje en een drankje gaan we weer op pad. Het eerste stuk is lekker vlak, dus dat loopt in tegenstelling tot de keien en rotsen van daar straks een stuk gemakkelijker. We steken een droge rivierbedding over. Ineens staan we oog in oog met wat koeien, die komen toch wat te imponerend op ons afstormen. We klimmen over een klein muurtje heen waar de koeien niet overheen kunnen. Als we verder willen lopen zien we de anderen niet meer. We roepen maar horen geen reactie. We lopen toch maar een stukje verder en roepen nogmaals en nu krijgen we wel gehoor. Als we weer compleet zijn vervolgen we onze weg over de akkers. De boeren zijn hard aan het werk. Met het regenseizoen opkomst, maken ze de akkers gereed. Het is bijzonder te zien hoe alles nog handmatig wordt omgeploegd en ingezaaid. Als we de akkers zijn overgestoken begint het pad weer langzaam te stijgen. Onderweg zien we nog wat stalletjes met souvenirtjes. Ze zijn dus duidelijk gewend dat hier toeristen komen. Ietsje verder worden we zelfs toegezongen. Het pad slingert zich door de bergen omhoog. Bij een splitsing komen we bij een info bord van de Asheton Mariam Monastery aan. Het pad wordt steeds stijler en gaat op een gegeven moment zelfs de bergen in. Best spannend want we hebben geen idee waar we uitkomen en ineens staan we oog in oog met de kerk die, hoe kan het ook anders, in de steigers staat. De gids komt naar ons toe en zegt dat we moeten betalen. Wij geven aan dat we niet naar binnen willen, maar daar komen we niet mee weg. We blijken al op kerkelijk grondgebied te staan en zijn dus verplicht om te betalen. We willen verder geen stennis maken en betalen. In de kerk moeten uiteraard de schoenen weer uit en krijgen we diverse kruisen en boeken te zien. De tekeningen op geitenvel zijn prachtig. Het ziet eruit alsof ze gisteren gemaakt is. Als we het verhalen aangehoord hebben, trekken we onze schoenen aan en klimmen we nog ietsje hoger naar 3196m hoogte vanwaar we een fantastisch uitzicht hebben. Het is alsof we op het dak van de wereld staan. We gaan er even lekker bij zitten en eten en drinken wat terwijl we van het prachtige uitzicht genieten.

De terugweg gaat precies over dezelfde weg en verloopt een stuk vlotter. Hoe dichter we bij Lalibela komen hoe drukker het weer wordt. Nu komen de mensen eigenlijk allemaal weer terug van de markt. Onderweg passeert er een grote groep met ezels. Het is weer passen en meten, maar na een kleine schuiver van mijn kant hebben we elkaar zonder verdere kleerscheuren gepasseerd. We komen ook grote groepen kinderen tegen. Deze komen uit school geeft onze gids aan. De ene groep heeft in de ochtend les en de andere groep in de middag. Je kunt ze herkennen aan de verschillend gekleurde tenues. We gaan niet terug naar ons hotel maar naar het lunch adres. Nog voordat de gids zijn fooi van ons krijgt heeft hij het al uitgegeven aan kraskaarten. Vol bewondering kijken we toe hoe hij de gebruikte kaartjes gewoon op de grond gooit. Rond half één komen we bij het Three Olive hotel aan voor de lunch. We blijken de eerste te zijn. We nemen afscheid van onze gids en gaan even lekker zitten en bestellen alvast een drankje want dat hebben we wel verdiend na deze flinke wandeling. Na ongeveer 15 minuten arriveert de rest van de groep zodat we onze lunch kunnen bestellen: een heerlijke cheese sandwich. We zittenn aan een grote tafel in een gezellige tuin en om ons heen vliegen allerlei mooie vogeltjes. Tijdens het wachten op de lunch probeer ik deze prachtige kleurrijke en bewegelijke vogeltjes vast te leggen, maar dat valt niet mee. Ze zitten echt geen seconde stil.

Om half 3 vertrekken we gezamenlijk naar Bet Ghiorghis, de mooiste rotskerk van Lalibela. Nou ja dat hopen we natuurlijk, want ons bezoek van gisteren viel toch wel enigszins in het water door die verschrikkelijke daken. Hopelijk heeft Bet Ghiorghis niet van deze verschrikkelijke daken. We worden met de bus naar de ingang gereden. We houden onze adem in maar als we bij de trap aankomen zien we het prachtige kruis in de rotsen liggen. Deze kerk heeft godzijdank (nog) geen afschuwelijk dak. Het effect is gelijk een stuk sterker. Hier kun je van echt goed zien hoe de kerk is uitgehouwen uit de omringende rotsen. We staan op de rand en kijken op de kerk neer. Het dak is versierd met drie in elkaar passende Griekse kruisen. De kerk is behoorlijk hoog ongeveer 10 meter. Volgens de legende waren alle kerken al klaar toen Sint Joris in volle wapenuitrusting op zijn witte paard aan koning Lalibela verscheen en hem liet weten dat hij vergeten was een huis voor hem te bouwen. Koning Lalibela zetten meteen zijn ervaren werklieden aan het werk om alsnog een kerk te bouwen voor Sint Joris. Het werd de mooiste van Lalibela. We lopen om de kerk heen naar de ingang van de kerk. We dalen af in een geul aan de oostkant van de kerk. Al slingerend komen we bij de kerk aan. Vanaf de grond ziet de kerk er nog imposanter uit. Van binnen is hij bijzonder somber. In de muren rondom de kerk zien we uitgehakte hollen en nissen, waar de monniken en pelgrims verblijven.

We lopen via de hoofdweg verder naar de volgende kerk: Bete Gabriël Rufaël. Deze kerk is in tegenstelling tot de andere kerken niet op het oosten gericht en ziet er ook een stuk minder kerkelijk uit. Via allerlei trappen en bruggen komen we bij de ingang aan. De gevel heeft hoog aangebrachte deuren die via een stenen brug te bereiken zijn. Voor de ingang licht een enorme diepe gracht. Deze 2 kenmerken doet veronderstellen dat deze kerk als een soort magazijn of schatkamer is gebruikt. We maken wederom een rondje in de kerk, maar we zien eigenlijk niet echt iets nieuws. Ze zien er van binnen vrijwel allemaal hetzelfde uit, kaal en somber. Onze gids heeft er super veel zin in en sleept ons via allerlei donkere smalle gangetjes naar een volgende kerk. Onderweg komen we langs een heuvel die bekend staat als Bethlehem. De in de heuvel uitgehakte ruimte doen sterk denken aan barakken en magazijnen. In de bomen naast de kerk zien we ineens een zeearend zitten. Wat een imposant beest. Als laatste bezoeken we de Bet Emmanuel kerk. Deze kerk staat symbool voor het hemelse Jeruzalem. De grote rechthoekige kerk met binnenin drie verdiepingen schijnt een exacte kopie te zijn van de in de tiende eeuw verwoeste Maryam Tsyon Kathedraal in Aksum. We trekken voor de laatste keer onze schoenen uit en bekijken de kerk van binnen. 

De bus brengt ons terug naar het hotel. De bewolking is inmiddels flink toegenomen en zo af en toe valt er een druppel uit. Als we bij het hotel aankomen barst de bui echt los en zien we zelfs hagelstenen van een halve centimeter uit de lucht vallen. De bui houdt maar liefst een uur stand. Het water komt van alle kanten het hotel binnenstromen. Gelukkig zitten we in het midden van de gang, dus duurt het even voordat het bij onze deur is. In de tussen tijd nemen we een heerlijk douche en maken we ons klaar voor het diner van half 8. Als we naar het restaurant lopen voor het diner is de regen eindelijk opgehouden. De ravage is echter groot. Overal zien we emmers en is het personeel druk bezig met dweilen. Als we aan tafel zitten, horen we dat het water zelfs in enkele kamers via het parket omhoog is gekomen. Gelukkig heeft niemand verder schade aan zijn persoonlijke eigendommen. Het diner bestaat weer uit een keuze menu. Wij gaan voor de minestrone soep en de vis met curry. Een beetje vreemde combinatie maar het smaakt uiteindelijk prima. Al is niet iedereen het met ons eens. Na een klein uurtje zijn we uitgegeten en trekken we ons terug op de kamer voor de nacht.